ஆங்கிலமும் நானும்: Author- முரளி கிருஷ்ணன்

ஆங்கிலமும் நானும்!

நான் இங்கிலாந்து வரும் வரை சுமாராக ஆங்கிலம் பேசி சுமாராக அதை புரிந்து கொள்ளும் திறமையுடன்தான் இருந்தேன். இப்பொழுதுகூட அப்படிதான் இருப்பதாக உங்களுள் ஒரு சிலர் சொல்வது என் காதில் விழுகிறது! இந்தியாவில் இருந்த வரை என்னுடைய ஆங்கில அறிவு போதுமானதாக இருந்தது. ஆனால் இங்கிலாந்து வந்த பிறகுதான் அதில் எந்த அளவு ஓட்டை இருக்கின்றது என்பது புரிந்தது.

இந்தியாவில் நாம் எந்த அளவு அமெரிக்க சினிமா படங்களின் தாக்கத்தில் இருக்கிறோம் என்பதை இங்கிலாந்து வந்த சில நாட்களிலேயே புரிந்து கொண்டேன். ஆங்கிலத்தில் படித்த புத்தகங்களும் பார்த்த சினிமாக்களும் நடைமுறை ஆங்கிலத்திற்கு தான் எவ்வளவு தூரம். மேலும் ஆங்கிலத்தை ஒரு பாடமாக, கணிதத்தை போலவோ அறிவியலை போலவோ கற்பதற்கும் அதை நடைமுறை வாழ்வில் பயன்படுத்துவதற்கும் ஆயிரம் வித்தியாசங்கள். முதலில் ஆங்கில உச்சரிப்பு நமக்கு வசப்பட வேண்டும். அவர்கள் உபயோகிக்கும் வார்த்தையின் அந்த குறிப்பிட்ட இடத்திற்கான அர்த்தம் நமக்கு பிடிபட வேண்டும். இதில் அவர்களின் சிலேடைகள், உவமானங்கள், வட்டார வழக்குகள் என பலப்பல மற்ற விஷயங்கள் வேறு.

மருத்தவம் படித்ததற்கு ஈடாக ஆங்கிலத்தை மீண்டும் படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இங்கிலாந்தில்.  Communication என்பது அவர்களை பொறுத்த வரை மருத்துவ அறிவுக்கு சமமான விஷயம். நோயாளிகளிடம் எப்படி பேச வேண்டும் எவ்வாறு விளக்கம் அளிக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படையை கூட மருத்துவ படிப்பு காலத்தில் நான் கற்றுக்கொள்ளாத நிலையில் இது எல்லாம் எனக்கு ஒரு வியப்பான விஷயமாகவே இருந்தது. இதெல்லாம் சரி. Communication அவசியம் தான். ஆனால் அதை இங்கிலாந்து மக்களிடம் செய்ய வேண்டும் என்றால் ஆங்கிலம் அவசியம் தானே. அங்கே தான் பிரச்சினை! நானும் என்னுடைய ஆங்கிலமும் இங்கிலாந்தில் என்ன பாடு பட்டோம் மற்றும் இங்கிலாந்துகாரர்களை எப்படி பாடு படுத்தினோம் என்பதை இங்கு பார்ப்போம்.

ப்ளீஸ் லிசன் James !

எங்களுடைய பரிட்சைக்காக நாங்கள் லண்டனில் இருந்து Glasgow சென்றோம். அங்கே க்ரீநோக்  (Greenock) என்ற ஊரில் என்னுடைய நண்பரின் நண்பர் வீட்டில் தங்குவதாக திட்டம். அடுத்த நாள் Glasgow இல் இருந்து Edinburgh செல்ல வேண்டும் ( இந்த Edinburgh வின் பெயர் பலருக்கு சிம்ம சொப்பனம், அங்கேயே வருடக்கணக்கில் தங்கி வேலை செய்பவர்களுக்கு கூட). லண்டனில் இருந்து கிளம்பி எதிரில் உட்கார்ந்து இருக்கும் பாட்டியின் காலை நன்கு மிதித்து அதன் முறைப்பை வாங்கி கொண்டு ( இதெல்லாம் எங்க ஊர்ல சகஜம்ல ) ஒருவழியாக Glasgow வந்து சேர்ந்தோம். Glasgow ஆங்கிலத்தை பற்றி உங்களுக்கு ஒன்று சொல்ல வேண்டும். மொத்த கிரேட் பிரிட்டனிலேயே கடுமையான மொழி உச்சரிப்பு ( Accent ) Glasgow மக்களிடம்தான். பக்கத்து ஊர்காரர்களான Edinburgh வாழ் மக்களே இவர்கள் பேசும் பொழுது subtitle போட்டால் பரவா இல்லையே என்று எதிர் பார்க்கும் அளவுக்கு வெளுத்து வாங்கிவிடுவார்கள். நாங்கள் பாவம். இந்தியாவில் இருந்து விஜயகாந்த் பேசின இங்கிலிஷில் இருந்து இங்கிலிஷில் இருந்து இங்கிலிஷில் இருந்து இன்னும் மீளாத நிலை. லண்டனில் இருந்து Glasgow வரை டிக்கட் வேறு ஒருவர் எடுத்து கொடுத்துவிட்டார். அதனால் பரவாயில்லை. ஆனால்  நாங்கள் இப்பொழுது Glasgow இல்  இருந்து Greenock செல்ல டிக்கட் எடுக்க வேண்டும். டிக்கெட் விற்கும் அம்மாவிடம் சென்றோம். அதுவோ கண்ணாடிக்கு பின்னால் உட்கார்ந்து கொண்டு பேசுகிறது. உண்மையாய் சொல்கிறேன் நண்பர்களே! சத்தியமாய் ஒரு வார்த்தை கூட புரியவில்லை. ரொம்ப நேரம் செலவு செய்து Greenock போக வேண்டும் என்று புரிய வைத்தாயிற்று. உடனே அந்த அம்மா முகத்தில் ஒரு பதட்டம். எங்கள் பின்னால் கையை காட்டி ஏதோ சொன்னார்கள். சுத்தமாக புரியவில்லை. Aawaas Anjing என்று விவேக் மலேசியாவில் மாட்டிகொள்வாரே அந்த நிலைமைதான். நான் திரும்பி பார்த்து மீண்டும் கௌண்டருக்குள் பார்த்தால் அந்த அம்மாவை காணோம். சற்று நேரத்தில் விறு விறுவென்று எங்களை பார்த்து நடந்து வந்து அவளை தொடருமாறு சொன்னது. பின்னால் போனால் ஒரு ட்ரைனை காட்டி ' யுவர் train ' என்றது. இப்பொழுதுதான் அது சொன்னது புரிந்தது (எங்களுக்கும் இங்கிலீஷ் தெரியும்ல. கௌண்டருக்கு பின்னால உட்கார்ந்து கிட்டு பேசுனா எப்படி. அதான் புரியல). எனக்கும் ஏன் நண்பருக்கும் இரண்டு வார்த்தை புரிந்ததே என்று அளவிலா மகிழ்ச்சி. Greenock சென்றவுடன்தான் தெரிந்தது அந்த ரயிலை விட்டிருந்தால் அங்கேயே தங்கி இருக்க வேண்டியது தான். அதுதான் கடைசி ரயில்.

சரி இப்பொழுது தலைப்புக்கு வருவோம். அந்த ரயில் பல ஊர்களில் நின்று செல்லக்கூடிய மெட்ரோ ரயில். ஒவ்வொரு ஸ்டேஷன் வரும் முன்னும் ஆங்கிலத்தில் அறிவிப்பு. (ராமா ! ஏன் இப்படி எங்களை சோதிக்கற !) அப்பொழுதுதான் கவனித்தோம் ! அந்த அறிவிப்பாளினி 'ப்ளீஸ் லிசென் James (Please listen, James) ' என்று ஒவ்வொரு முறை ஊர் பேரை சொல்லும் பொழுதும் சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள். என்னுடைய நண்பரையும் நான் கலந்து கொண்டேன். எங்கே எனக்குதான் ஆங்கிலம் சரியாக தெரியவில்லையோ என்று. அவருக்கும் ஆங்கிலம் சரியாக தெரியவில்லை ! நமது ஊரில் ரயில்வே நிலையத்தில் ' பயணிகள் கவனத்திற்கு' என்று சொல்வது போல இவர்கள் ' ப்ளீஸ் லிசென் James ' என்று சொல்கிறார்கள் என்று ஒரு வழியாக முடிவு செய்தோம். இருந்தாலும் சந்தேகம். இறங்கியவுடன் கேட்டால்தான் தெரிந்தது ' Paisley Saint James ' என்று ஒரு ஊர் பேர்தான்  'ப்ளீஸ் லிசென் James ' என்று எங்கள் காதில் கேட்டது என்று. Pais என்பதை ப்ளீஸ் என்பது போல கூறியது அவர்கள் தவறு. ley  யையும்  Saint யையும் இணைத்து லிசன் எங்கள் காதில் விழுந்தால் நாங்கள் எப்படி பொறுப்பேற்க முடியும். அதுவுமில்லாமல் இந்த மாதிரியெல்லாம் பேர் வைக்க யார்  சொன்னது. ஒரு ஊருக்கு இவ்வளவு பெரிய பெயர் தேவையா? முடிவாக நண்பர் அவர் நண்பரிடம் சொன்னார் ' மாப்ள , நல்ல வேல நீ க்ரீநோக் அப்படீன்னு ஈசியா பேர் புரியற ஊர்ல இருக்க. நீ மட்டும் அந்த James ஊர்ல இருந்திருந்தா நாங்க ரயில விட்டு இறங்கி இருக்கவே மாட்டோம்'.

சிங்கம் சிங்குளாதான் வரணுமா?


இந்த ரயில்வே லைனையே தொடர்ந்து பார்ப்போம். என் முதல் முதல் வேலை வாய்ப்பு சம்பந்தமாக பெட்போர்ட் ( Bedford ) என்ற ஊருக்கு செல்ல வேண்டி இருந்தது. நான் இங்கிலாந்து வந்து ஒரு சில மாதங்கள் ஆகியிருந்ததால் ஓரளவு மற்றவர் பேசும் ஆங்கிலத்தை புரிந்து கொள்ளும் நிலை. ரயில் நிலையம்!  டிக்கெட் விற்பவர் ! வழக்கம் போல கண்ணாடிக்கு பின்னால் அவர் கண்ணாடி தடுப்புக்கு இந்த பக்கம் நான்! பெட்போர்டுக்கு ஒரு டிக்கெட். பீக்  அல்லது ஆப்-பீக் ? என்றார். விவரம் தெரிந்தவர் ஒருவர் சொல்லி இருந்தார் ஆப்-பீக்கில் சென்றால் விலை கம்மி என்று. பரிட்சையில் எதிர்பார்த்த கேள்வி வந்தால் ஒரு சந்தோசம் வருமே அது போல உணர்ந்தேன். ஆப்-பீக் என்றேன்.  ஆப்-பீக் ரிடர்ன் ? என்றார். என்னடா இது,  இந்த மதுரைக்கு வந்த சோதனை? என்று பாலையா கணக்கில் யோசித்து ஒரு மாதிரி மையமாக தலையை ஆட்டினேன். யூ வாண்ட் single ? என்றார். நான் என்னை சுத்தி பார்த்தேன். யாருமே இல்லை. அப்புறம் எப்படி இவர் single என்று கேட்கிறார். சரி குடும்பத்தை தள்ளி நிற்க வைத்து விட்டு டிக்கெட் வாங்க வந்து இருக்கிறேன் என்று நினைத்து விட்டார் என்று நானும் 'Single ' என்றேன். சிங்கம் எப்பவுமே சிங்குளா தானே போகும் என்ற டயலாக் அப்பொழுது இல்லை என்பதை இங்கே கவனிக்க.

டிக்கெட் வாங்கி, பெட்போர்ட் சென்று தெரிந்தவரை பார்த்தாயிற்று. அவரும் அடுத்த வாரம் வர சொல்லி விட்டார். திரும்ப லண்டன் ரயில்வே நிலையத்துக்கு வந்தாகி விட்டது. பெட்போர்ட் ரயில்வே நிலையத்தில் மின்சார தடுப்பு இல்லை. ரயிலிலும் யாரும் பரிசோதிக்கவில்லை. லண்டனில் இறங்கி தடுப்பை தாண்டி வெளியே வர வேண்டும் என்றால் டிக்கெட்டை உள்ளே நுழைக்க வேண்டும். நானும் நுழைத்தேன். திறக்கவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அடுத்தடுத்து இருந்த பல மெஷின்களில் நுழைத்து பார்த்தாயிற்று. ஊஹும்! அப்பொழுது எங்கிருந்தோ இதை பார்த்து கொண்டு இருந்த ரயில்வே நிலைய போலீஸ் வந்தார். எதுவும் பேசாமல் டிக்கெட்டை வாங்கி பார்த்தார். எங்க இருந்த வர்றீங்க என்றார். நானும் பெட்போர்ட் என்றேன். அவர் 'சார் ( இதுக்கு ஒன்னும் கொறச்சல் இல்ல ) நீங்கள் Single (போக மட்டும் ) டிக்கெட்டை வாங்கி அதில் return (போக வர ) ஜர்னி பண்ணி இருக்கீங்க! அதனால உங்களுக்கு £80 பைன்' என்றாரே பார்க்கலாம். அது வரை Single , Single என்றால் கல்யாணம் ஆகாத பேச்சிலர் என்றே நினைத்து உபயோகித்து வந்த ஒரு வார்த்தைக்கு இன்னொரு அர்த்தமும் உள்ளது என்று புரிந்து கொள்ள எனக்கு £80 ஆனது.

மேலே கூறியது இரண்டே இரண்டு உதாரணங்கள் தான். இது போல பல. Leominster என்பதை எப்படி சொல்ல வேண்டும், நண்பர்களே! லியோமின்ஸ்தர்? அல்லது leomstar  ? இந்த ஊர் கார்கள் இதை lemster என்று சொல்லுகிறார்கள். Bodenham என்ற ரோட்டை டாக்ஸி காரரிடம் சொல்லி புரிய வைக்க நான் பட்ட பாடு இருக்கே? Bodenham என்பதை 'போடணம்' என்றுதான் சொல்லுகிறார்கள். கேட்டால் 'English is a funny language ' என்று சொல்லி அவர்களே சிரித்துகொள்ளுவார்கள். எங்க ஊர்லல்லாம் "போடணும் ' என்ற வார்த்தையை சொல்வதற்கு சினிமாவில் ஹீரோவாகவோ அல்லது குறைந்த பட்சம் வில்லனாகவோ இருக்கவேண்டும் என்று அவர்களுக்கு தெரியாது போலும்.

இவ்வளவு நாட்கள் இங்கிலாந்தில் இருந்ததில் எனக்கு புரிந்தது இதுதான். Communication என்பதில் நான்கு நிலைகள் இருக்கின்றன. முதல் நிலை 'வாய் பேசாத காது கேளாத நிலை'. இந்த நிலையில் நீங்கள் சொல்வது யாருக்கும் விளங்காது அதே போல் மற்றவர்கள் சொல்வதும் உங்களுக்கு புரியாது. இரண்டாவது நிலை: ஒன்லி இன்கமிங் , நோ அவுட் கோயிங். இந்த நிலைப்படி நீங்கள் மற்றவர்கள் சொல்வதை ஓரளவு புரிந்து கொள்வீர்கள் ஆனால் நீங்கள் சொல்வது மற்றவர்களுக்கு ஹி ஹி ஹி ! மூன்றாவது நிலை: லிமிடெட் Offer . இதில் நீங்கள் சொல்வதும் புரியும் அவர்கள் சொல்வதும் புரியும் ஆனால் எல்லாம் ஒரு லிமிட்டிக்குள் தான். ஒரு சில நூறு வார்த்தைகளை வைத்துக்கொண்டு எப்படியும் சம்மாளித்து விடலாம். இல்லையானால் இருக்கவே இருக்கின்றது மருத்துவ வார்த்தைகள். போட்டு தாக்கி விட வேண்டும். மற்ற தொழில்காரர்கள் எப்படி சமாளிப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. கடைசி நிலை: முற்றும் துறந்த முனிவர்: இந்த நிலை வந்தவுடன் நாம் என்னதான் முக்கி முக்கி ஆங்கிலத்தில் பேசினாலும் அவர்கள் மாதிரி முடியாது என்ற தெளிவினால் பிறக்கும் ஒரு மோன நிலை. இந்த நிலை வந்தவுடன் ஆங்கிலத்தில் பேசுகிறோம் என்று மறந்து ஆங்கிலத்தில் பேச தொடங்கி விடுவோம். எதிராளிக்கு புரிய வில்லை என்றால் அது அவர் கஷ்டம் என்ற ஒரு பற்றில்லாத உன்னத நிலைக்கு வந்து விடுவோம். நான் இப்பொழுது எந்த நிலையில் இருக்கிறேன் என்பதை நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்.

Calypso kings. ..Sunny days of Cricket. ..Author- Shankar Nagalingam

Attending OP & wards during the 3rd year of college was a very difficult one. As I had mentioned in the previous blog, reasons were many. Ward bunking was due to terror in presenting the case. Myself & Socrates used to threaten our other unitmates that, we will bunk if you ask us to present case & so they won't bother us. Even then on many

days we will bunk wards due to boredom & return to hostel to play cricket. On one such day we came back to hostel at 9.30 am.While alighting from the bus itself we planned to have a good 1 on 1 cricket session with the rubber ball dipped in water for extra pace & skid. ..(Hostellers may remember the technique...the same that Sachin used prior to West indies tour..!) it was addictive.. !! .... We got 2 new rubber balls in the shop near the bus stop..We were eager to have a nice long uninterrupted batting & bowling session. .

In no time we changed to shorts. ..socs got the bat & i got the ball & a mug of water .Dipped the ball & went to the run up.
Most of u know that the run up was from the garden outside , near the kitchen in Chatram hostel on the backside.
.

The pitch was the centre square laid in granite smack in the centre, with the rooms surrounding it..anyone coming out of the rooms faced a chance of being hit by a flying bullet of a ball. ..!! The stump was the portion of a wooden plank serving as a partition Cum notice board at the front entrance ...It was large enough to prevent the ball from going behind the batsman when he misses it or the ball goes down the legside. .So it was bounded on all sides with rooms with only the front & back entrance & even the front entrance was blocked by the wooden plank, part of which served as the stumps. .There was no room for the ball to go out side except through the top. But even this was difficult as the tiled ceilings of the room converged on to the central square & u have to hit the ball at an acute top  angle to go outside of this area. ..which happened occasionally but was not common.
So the feeling will be like a closed net session where u need not run behind the missed or hit balls. Frequency of facing the ball or bowling was more & it gives good continuity & satisfaction. And the wet ball comes zipping at you with pace (real fast & skiddy)  & neat bounce ...unlike the regular unwet awkwardly slow  bouncing rubber ball. It creates a match like experience & gives you a 'high' , even if you bat or bowl a few overs. Believe me & I think everyone who played it will agree with me...Socs..Anand. .Danny..Buddhan. .Guns. ..Kathir. .Nathas. .Suresh. .to name the regulars.
Coming back to the live play..Socs handled the first two balls well. ..the third one was hit out of the building at an acute upward angle through the narrow opening at the top..I ran to the garden hoping it will land somewhere there. But it went sailing towards other buildings on the side & disappeared from sight. There was no way to go to that side because those buildings back walls acted as our compound walls & there was no way to scale over  them. Dissappointed ..but yet there was hope, as there was another ball ...

Now a short intro about Socrates, the batsman. Sure.. You would know about Socrates,  the classmate & cardiologist & about Socrates the Philosopher. But Socrates the batsman, is unlike any of them. .!
He is flamboyant,  plays extravagant strokes,  doesn't believe in hanging around scratching for runs like me.
A little bit of a Srikanth & Sehwag mixed in him ready to explode from the word go.And he is a opener  like them , who  doesn't have the word defence, in his dictionary. I once remember him in an inter college semi final  match held in Tanjore, opening against Kilpauck MC , while chasing some 135 runs of 20 overs, hitting the very first ball of the match long & skywards towards midwicket & getting caught . Unforgettable. ..

 Now after the expert opinion,  coming to the live coverage. .....

Another 2 balls with the second new ball went without any issue. .but since socs was not out, he can bat till I get his wicket irrespective of the number of balls. .6th ball overall & 3rd with the second new ball ...Whaackkk was the sound & the ball took the same trajectory as the previous one & disappeared out of sight into the buildings...
Ummmmm. ..aluthiruven. ..was the kind of reaction I had. ..
Bunked the wards with so much of expectations. ..& there goes our plans of playing till lunch. ....
At least Socs faced 6 balls. ..Oru gaaja kooda kidaikama pora kashtam, ball pottu eamanthavanuku mattum thaan theriyum....awwwww. ...

Money was on shortage , could'nt afford even another 10 rupees & another ball & hence we settled down with Sadness . . We didn't know what to do, can't again go back to ward ( namakku than mun vaitha kaalai pin vaithadha sarithram illayae ..! ) & whiled away our time till every one came for lunch. ..

Reliving those moments make me feel guilty as to how much time & energy we wasted during our prime. ..but it also fills me with abundant joy of a college life enjoyed to the hilt. 

         Our class  cricket team

    L-R standing - Murali, Nathas, Kanagu, Ramesh  (Capt), Karthi, Shankar. 

   L-R Sitting - Mohan, Gunalan, Socs, Anand, Rajkumar. 

 

This photo was taken after we beat our seniors in the first ever college cricket match. I think we were chasing 120 to win in 20 overs. Socs & Nathas opened & Socs got out early.   I went one down and  we made a nice partnership when Nathas was run out. Karthi came next & got out early. We were in a small crisis...3 down for 30 something...and all  the 3 batsmen out were good attacking type ,while myself on the other hand was a defensive one. Ramesh our captain came next.He was a phenomenal player & played club cricket at A division level. He asked me to stay put & not take any risks and keep one end & wicket intact. He toyed with the bowling & in no time hit a brilliant 50 with some delectable hit to the boundaries,  while I  happily played second fiddle taking singles & giving him strike & became adventurous enough towards the end to score a few boundaries and made some 30 odd runs. It was an unforgettable match & a memorable win. !

Shankar :   Aama Oru doubt....Suresh...Suresh nu oru paiyan iruppanae namma class rep. .avan enga teamla illa. ..? Photo la kaanum. ?

Kathir : Avan girls volleyball team ku ball eduthu kuduka poi moonu mani neram aaguthu..Mulinga boss. ..!!

Ps..The above mentioned joke is true ...really true & nothing but truth and  there is nothing fictional about it .. except that it was added by kathir. Suresh ennaya mannichuru !! enakkum ithukkum sambandham illa. ..!!

                                     

Posted 5 days ago by Shankar Nagalingam

nasty nostalgia : Author- Kathiravan Thangavel

sweet remembrances. ..

buddha ...just read your blog..my mind was searching who could  be that girl. .
.how  could you have shelved those wonderful moments within your self without sharing. .who was she? Was it that girl? no ...not possible. ..before coming to the fag end of the story , innumerable thoughts inundated my mind...but buddha. ..kalla varitheya buddha...its like a failed atom bomb...

I would like to share some of the wonderful moments of my college ragging period. ..but it's again with a group of girls. ..wonderful beautiful and exhilarating all go in tandem when you are in the midst of girls. ..but it's not a concocted story as buddhan ...a real story to be unfurled. ..

A group of five senior girls who always go hand in hand would call on me during the dissection break...every flower has its unique distinct fragrance and so the five gangsters. they liked to tease me ..it is a  different kind of feeling being ragged by a group of cute girls.(all girls  looked  petty fine in my eyes in that age)after that horrendous ragging in the hostel, the feminine soft part of ragging in the college does suit my mentality... I too liked their presence. ..when there were so many male students around you, and you were the only one who was called  for, it itself gave me a sense of wellbeing,happiness and mental satisfaction in being recognised as a male...
some of my friends would ridicule me when I go and stand before them...why are you  going? try to be rigid and don't respond to their queries and so on...but I continued to be with them and it was a pleasant feeling throughout that period...
A senior boy was in love with one of the five girls..he would come and ask me...what did she ask? what were you talking and so on...she was the quiet and least talkative of the five girls..thank god.... that pretty girl escaped from the clutches of that crook....those early college life period is the most vulnerable  period  in one's life...a small spark here and that would grow into a  fire that could not be doused by any amount of water you pour..although I came from a coeducated school, I never talked to a girl...it was like a taboo talking to girls in school days then..so there was fire inside my belly to make up for the hitherto missed events...I tried to capitalise on whatever is for me...but there was no one to spark that fire inside me and I escaped. ...

During school days itself I hooked on to a girl...she was in pure science and I wa in maths group...she was residing not too far from my residence. .so whenever I happened to go out for some chores, I made it as a routine to cross her house  until one day when I saw her coming out of her home with her dad who was in police uniform...that was the last day I took to that road...thereafter it was the second acquaintance with  our college senior girls for me and I didn't want to lose it...but all good things have to come to an end one day and It did come so early for me....when the next batch came and we became seniors and they kept distance from me with the occasional smile. ..

therafter it was nothing but prolonged dry spells  with occasional oasis seen then and there ...

Ragging: When My Heart Skipped Few Beats! : Author - Buddhan Rajarathinam

Short Story

Since many of our friends felt sad and traumatized by the true, sad ragging event I have described in my short story, I have decided to share one of my sweet memories of that period. Yes, what you are envisaging is correct, sweet memories can’t be without a girl. I am sure guys, the incident would make you feel jealous of me.

This happened when I was in GMKMC- year 1991. I was hardly a week old in that college. Had been undergoing many depressing ragging events at the Hostel. As it happens in a typical masala movie, those sad scenes followed by this romantic incident. Even after 23 years, while writing this, I could feel  butterflies in my stomach.

Fortunately, in the college campus – Ponni supermarket campus- seniors had to maintain certain decorum, ragging cannot go beyond boundaries.

The incident took place on a monsoon day. Weather was fantastic. Just stopped raining. Everything looked so fresh and clean. Gentle breeze was blowing across, soothing everyone’s mind. Perfect backdrop for a romantic event!

There were two groups of seniors standing in front of the lecture hall – boys and girls, few meters away from each other, enjoying the fun of ragging!

I was shuttling happily between those two groups.

When I was standing with the boys group, one senior asked me, “Tell me the girl who you like the most in that group”. He showed me the group of senior girls. It was more like a challenge, like testing my boldness.  Initially I hesitated.

Actually I had been secretly admiring a beautiful girl in that group since I joined. Appreciating beauty does not know boundaries of juniors and seniors, right? But I had doubt whether that was a real question or just he was making fun of me.

Then he declared, “Otherwise you need to run fifty times around this campus”.

Being in the college campus gave me some confidence. He cannot slap me like in hostel.

I told him, “the madam in red saree”.

Laughingly he teased me, “you have chosen my girl – you deserve some punishment”.

He gave me a red rose (he was hiding that in his pant pocket)  and told me to go and tell her that she was beautiful and I loved her. I felt shocked. Oh my god, what to do now. Running 50 times around that building flashed in my mind. Heart beat raced. Something inside told me – “Macchi, golden opportunity don’t miss it”.

I decided to give it a try. Prayed my favorite God(s). Took the red rose and marched towards her.

Five, six girls were standing there. They were chitchatting and laughing .Looked to be in good mood.

Even that breezy weather could not stop me from sweating. My hands were wet. Felt jittery.

I went straight to her. My hands and feet were trembling.

I saw her in her eyes and said, “Madam good morning. I am B…... your junior, joined few days back. You look wonderful and I love you.” I was stuttering and somehow finished the sentence. And I gave her the red rose with a nervy smile.

Suddenly there was a pin drop silence.   Everyone stopped chatting and laughing - glued to the event unfolding in front of them. I could see her emotions clearly. Her face became red. Anger? Shyness? Or embarrassment. Probably mix of all. But she managed it well. She was a bold girl. Quickly understood the situation.

She asked me, “Who told you to do this?”

I explained her. She took the rose from me with a smile.

She spoke in a loud voice in front of everyone, “Go and tell him, I like your boldness and I love you B.....!”

All the girls surrounding us made a whooping sound with laugh, relishing the moment.

My heart skipped a few beats. Started again without defibrillation but still beating irregularly. Took some time to understand exactly what had happened. By that time Ilayaraja started his symphony and Bharathiraja’s angels surrounded us with “lalla la”!

The senior boy was hearing everything what she told me. He looked pale and left the campus instantly.

He stopped talking to me following that incident. Of course he never ragged me again.

Later on whenever I saw her we used to remember that incident and that would bring a wonderful shy smile on her face. That was enough for me even though we never spoke to each other again.

                                                              ***************************

Disclaimer:

I wish those moments were true. Unfortunately only 0% is true, 100% imagination!

http://buddhanrajarathinam.blogspot.in/

Kings of College or Jokers in the pack...??!!: Author- Shankar Nagalingam

It was very common amongst our friends group to bunk classes during our college days , that too during the first three years.

Kings of Bunking. ...

Aetiology of bunking....Bunking can be for various reasons. .


1..Boring lectures were the no.1 reason. .We get bored bcos we don't understand them bcos we don't read...

2..Sleepiness. ..The cause of which could be the boring lecture or the card or carroms bet match played all through the night at hostel. In the last case coming to college in the morning itself is rare...& If it happens bunking 2nd hr is inevitable ...

3.Release of new films is a catalyst for bunking. .

4.Just for the fun of bunking without any reason. .or for heroism. .

5. OP bunking during clincal years is similar to dissection bunking in 1st yr. Mainly not able to get up early &  not able to stand for 2 hrs continously in the Formalin stench or in the  swealtering OP ..

6. Ward bunking is mainly due to terror in presenting the case. Pona case present pannanum. ..Enna pannalam. ? Podu cut a....simple. .

Factors which prevent bunking are...

1.Already nice sleeping session in the last bench maintains the status quo for further classes & prevents bunking. .

2.Friendly lecturers who don't mind us sleeping peacefully, without disturbing the class.

3.Some good gossip & discussion is going on & you don't want to miss it by bunking. .

4.Intresting indoor games is going on along with the lecture,  like book cricket or "girls cricket"..or 3 line chess etc..and you don't want to interrupt the flow..

5.Some good rapport is developing with the girls. ..its some ones birthday or something else & you don't want to disassociate from this golden chance. .

6.Rarely. ...very rarely. ..due to an intresting lecture by very good teachers like Jones sir or GT sir...

Heroes or Zero's. .? ? !!

Heroism was also rampant among us.Every one wanted to do something different to attract others mainly the opposite sex..Someone did with his new bike, racing the engine ,doing wheelies , others with their... approach , style, way of dressing, different hair style, gym body, calm studious methodology ,some with their smile, way of talking ..caring..and even by remaining aloof & not recognising their presence. Every one tried &tried in their own way. . ..that's the main point.After watching Discovery, now I know that it's a feature of males in every species of animals including humans & so we were no exception. Rather we were going along the right way of genetic evolution. .! It was like everyone wanted to be a hero. ..but were we heroes  in others eyes ?!!! I doubt it , more of comedians I think & feel now. . Instead of being Mask of Zorro we became marks of zero or Mask of Sorrow...!    But we didn't care, as long as we had a jolly good time,  we were heroes to ourselves. ..!

This Heroism was due to certain stereotypical notions or misconceptions  that we harboured from our school days, influenced by numerous unrealistic Tamil films & by boasting college seniors . It was like this ....

College is a place to enjoy. ..

Cool guys don't  read daily...They touch & open the book just before the exams.

They stand without remorse & don't answer  when asked questions by the lecturer..

They sit in the last bench....
Bunk classes..
They act tough..

Its cool to get out of the class by punishment or by stealth. ..

They don't speak with the girls ...& one step more they tease them & irritate them by launching paper rockets & throwing chalk pieces ..

 ..that's the way to heroism during college days , we thought. (Evlo  thappunu ippa thaan theriyuthu..? !!!)

Actors ....Karthik, Murali ,Chinni Jeyanth, Vivek, Charlie ellam ippadi thaanae padathula varuvanga. ..!  Naanga first two maathiri aaganum ninaichom aana aanatho, last 3 maathiri. ..!But comedy um health ku nallathu thaanae. ..! Aana padathula varra Vennira aadai Moorthy mathiri illama, lecturers ellam Raguvaran maathiri terror a irunthaanga athuthaan enga problemae. ..! !
(Namma class Karthi & Murali mattum ithula vidhivilakku, avunga nejamavae hero appavum ....ippavum !!!)

http://drshankarnagalingam.blogspot.in/

COLLEGE : Author - Vijayalakshmi

THE APPREHENSION

It won’t be long till it’s my turn to post my experiences of college life. I am not certain what the circumstances will be then for me to take time to do an impromptu write-up. So, I am starting it now. Although I have been thinking about writing down my thoughts for a while, there seem to have been four things to do competing for every moment. Finally, there is some peace and quiet and a good chunk of time all coming together today to start my ramblings. So, bear with it. Now, how to transfer what I am going to write as a link to post for my friends to read? No idea. Have to figure out how to do it. So, if you are reading this, I have been successful in posting this.

READY, SET, GO……

“If you don’t study well and get admission to a professional college, I will get you married away. “

It was supposed to be a threat. Or that’s what my father thought. A quiet chuckle inside me. Really? For the circumstances then, if there was any chance of a kid in the extended family of becoming a professional, it was me. So, marrying away this only chance…no way. Not an ounce of fear in me that this threat would come true. Just as everyone one else, I was also indulged full time in cramming the contents of books, going to tuitions, taking model exams and trying not to watch too much TV. My family moved when I was in the eleventh standard, which instantly took me out of all my time pass (time waste) activities. No park, no friends close by, no club, no shuttle courts, no library, no novels, no nothing. Even the voltage was too low in the power lines to the new house, so no TV either. Hence, out of sheer boredom, I studied. What else to do? Twelfth exams were done .Results came in. Marks were ok. Will I get into a good college? Don’t know. Entrance exams were done too. Now, there was not even the time pass of books that I had to read. I would sometimes just sit on the sofa doing nothing, just sit and stare at the wall. Even my father was concerned about what had happened to his daughter. I remember him asking me a couple of times if I was okay. My answer was too simple I suppose. I had nothing to do.

Then it was time to fill out application forms. Sat with my father to fill them out. I had chosen Group I in my XI and XII standard and hence was eligible to apply to engineering as well as medical colleges. We did not seem to give much thought to other fields then. You were either an engineer or a doctor. Time to rank colleges of choice on the DOTE I application. Without hesitation I said REC, Trichy for my first choice. Surprise. My father called out to my mother. ‘Look, your daughter does not want to go the local college. She wants to go to a different city.’ Why not? I wanted to get into the best college I possibly could. Without too much resistance, my parents let me pick my choices and rank them. Applications were done. Results came in. I was wait listed for a medical seat. But was very happy that I got into my college of choice at REC, Trichy. My father quickly found out that one of his colleague’s daughter was also studying in the final year there and felt a little more at ease sending me there.

Next few days were gone in a frenzy getting ready for college. A list of things we needed for college and hostel came in the mail and we were busy getting them ready. A few new dresses. The list asked for a khaki pant and shirt. It was the lab uniform. Never wore one before. When we went to the shop for the material, they seemed to know exactly what we needed. Got it stitched. All ready and packed and off I went accompanied by my father on the bus to Trichy. Very excited inside. We reached Trichy bus stand and switched buses to Tanjore. The college was located in the outskirts of Trichy on the route to Tanjore.

We walked in through the main entrance gate. Inside the compound wall, parallel to the outside main road was another long road. On the other side of this road were multiple buildings one after the other. Each one was a department with a lawn and garden in front. At the end of this long road was the girl’s hostel. After all the admission formalities were done, a group of us girls with our parents went to the hostel and were assigned our respective rooms. There was one store in the campus where we went to get some necessary stuff like buckets, notebooks, pencils etc. Pencils – yes, I did not know that there were different kinds of pencils till then. What is the difference between a 2HB pencil and an F pencil and what not? Anyway, it was evening by the time all this was done. Back at the hostel, our parents said their good byes and left.

The hostel was a square building with 3 floors. The rooms were on the outer end of the square and opened onto an open corridor on the inner end. When we stepped out of our room, we could see the whole square and all the room doors. In the middle of the square was an open atrium with a stage on one side. The mess hall was huge, located in the first floor behind the stage. There was one pay phone in the hostel. When parents called, they would leave a message and would call back in 5 minutes, by when we were notified in our rooms and would wait by the phone for the call. There were mail boxes at the entrance to the hostel on the wall with our names on it and all incoming letters would go there. The warden’s office was by the entrance. She lived in the hostel. We all had to sign in at 10 pm every night and had to notify the warden in case we were going home.

Hostel life was a new experience. That first month of college experience, even better.

There were students from all different backgrounds there. Due to the admission process for REC, there were students from all over the country. While exposure to people from other states was not new to me as I grew up in a central government colony, the exposure to different types of personalities was new. The classroom was a gallery type with benches and chairs and the landing had a stage for the professor. Professors came and taught classes and we were given fat books that were known by their author’s names rather than their subjects. Most of the subjects were new and things being taught seemed to go right above my head rather than into it. Whenever the professor asked a question, even before I could start thinking about it, ten people would have blurted out the answer. Seemed like anybody and everybody who had prepared hard for IIT and did not get in were sitting next to me as competition with all their bitterness. But still, liked it.

And yes, there was ragging. There were strict rules in place against ragging though. We were warned to walk to and fro from college in groups and never alone. Since the campus was huge, many of our seniors rode bicycles. So, although there were hundreds of students, it was an easy give away that you were a fresher if you were walking on that long road to the hostel. Couple of senior guys would sometimes catchup with a group of girls in their bicycles and walk along pushing their bicycles engaging the group in small talk. Mostly it was a fact finding mission for them. Trying to know where we were from and making connections with those from the same native. Mostly they made us laugh. Trivia questions and brain teasers were asked. Later I realized, these were also recruitment missions for new members to their respective clubs. There were about half a dozen clubs at least like the student wing of the Rotary club and Lions clubs etc. and competition among them seemed to be intense. All of a sudden, the senior guys would briskly pedal away. They would have spotted a professor at a distance and did not want to get into trouble for ragging. Professors lived on campus in their quarters with their families. The whole campus was a city in itself.

Back in the hostel, there was ragging too. It was common knowledge to stay away from certain seniors. All the freshers were grouped at night in the center of the square and asked to do some talent shows, sing and dance. I still remember a couple of them who sang exceptionally well. Again, it was recruitment for upcoming culturals. Food there had another dimension. As expected, everyone had anything and everything bad to say about mess food. But, secretly I liked the food. I was not exposed to restaurants or much outside food till then. So, the variety served was new, tastes were new and it was a period when I was discovering my own likes and dislikes.

One friday, it was announced that the following Monday was a holiday. An unexpected holiday. So, a group of us decided to go home for the long weekend. It was not a weekend I was expected to come home. So, when I reached Trichy bus stand, I called home and informed that I was coming home. It was about 5 pm. It’s a four hour bus journey from Trichy to Salem. I had travelled this route back home a couple of weeks back and felt comfortable. My father would wait at the bypass road around 9 pm and take me home. For the ride, I had brought along a novel which was part of the English syllabus. I started reading it after settling in. It was a Jeffrey Archer novel involving the KGB and Kremlin. The only reason I remember this is because I was teased heavily by a couple of college age boys sitting in the seat behind me. Checked on what novel it was now- ‘A matter of Honor’. It was hard to control smiling and laughing at their comments. That particular day, along the way there was a detour due to some bad road condition. On the detour route the bus had a flat tire and the journey was by now a whole hour behind schedule.

It was 10 pm by the time the bus reached Salem and due to the timing it went straight to Old bus stand instead of through the bypass road. I had to ride a town bus now to go home and walk about half a mile from there to reach home. It was dark and there were very few people on the bus. One of the persons who had rode on the Trichy bus approached me and enquired where I had to go. He offered to accompany me and walked with me all the way home. Yes, there are good people around us too. When we turned onto my street at about 10:45 pm, all the neighbors along with my family were on the street with anxious looks. My father had waited long enough along the bypass road and went home and everyone was tensed about my whereabouts. Relieved on seeing me, they thanked the stranger who accompanied me immensely.

The weekend passed quietly. All the laundry was washed and I went back to college. A few days later, on a saturday morning, I was in the hostel and I was called out saying I had a visitor. I went to the waiting room. It was my father standing there with an envelope in hand. He handed it to me. I took it and read it. It was an admission letter to GMKMC, Salem. I was instructed to get ready quickly to go to the college office to get my TC. There was no choice offered. I had to leave. I went back upstairs, tears in my eyes, not certain if what was happening was a good thing or not, or if I even wanted to become a doctor or not. I quickly got ready, wrote a letter to my roommate who had gone home for the weekend, set it down on the table and left. We went to the admissions office and were given a relieving form to get signatures from all different departments. As we approached each one, many asked my father if he was doing the right thing and to give it a second thought. But, my father was steadfast in his decision. There was no doctor in the family. I would be the first one. How could this opportunity be allowed to pass by? Moreover the trauma of my recent late night arrival was still fresh in his mind. I quietly followed him along, packed up and went home leaving behind what probably would have been a whole different life altogether if I had continued on there…..

THE ACCEPTANCE

I should have known. Anything that I had started on time had not lasted. I always started later than the first day of class. Started fifth standard in a new school because we moved late. Started eleventh standard late because Xth CBSE results came in much later than State Board results.

Once again accompanied by my father, I went to GMKMC for admission. It was a month late after classes had started. There was nothing new about the location for me. For two years, my school bus route included the bridge overlooking Ponni Super Market and for the past year it had been converted to the new Government Medical College. So, nothing to expect or get disappointed about.

Just as all the admission formalities were getting completed, I was waiting outside the vice principal’s office, when one of classes seemed to have been done and out came all my would be classmates. Some familiar faces among them. A couple of school classmates and a few familiar faces from the entrance coaching classes. All the girls were dressed in sarees. That was the rule. A couple of classmates whom I had known from school and always had seen in school uniform were now clad in a saree. How different they looked. One of them stopped by to talk to me. She talked about anatomy, physiology, embryology and biochemistry classes. Here we go again, I thought. Stuff that is probably going to go above my head instead of into it. She mentioned that the chapter on clavicle was done and they were going to start a new chapter. Clavicle? What is that? What did it mean?

And so started my first memories of GMKMC.

https://drvijaya.wordpress.com/

ரேக்கிங் : Ragging - "Ra..jing...jing..i...n...jing" : Author - Buddhan Rajarathinam

சிறுகதை

Yercaud   எக்ஸ்பிரஸ்  சென்னையை நோக்கி - மன்னிக்கவும்  மதராசை நோக்கி - (இந்த கதை நடந்த வருடம் 1990!)- மெதுவாக ஊர்ந்து  கொண்டிருந்தது.

எப்பொழுதும் போல் ஜன்னலோர இருக்கை. பகலின் சூடு தணிந்து இதமான இரவுக் காற்று முகத்தை வருடியது .தொலைவில் முழு  நிலா, ரயில்  நூலின் பட்டமாக(kite ) தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது. தூக்கம் வரவில்லை. மனம், சில தினங்களுக்கு முன் நடந்த  அவன் தலை எழுத்தையே மாற்றக் கூடிய அந்த அதிர்ச்சியான விஷயத்தை விட்டு வர சிறு குழந்தையாய் அடம்பிடத்தது. 

அவன் பிறந்து வளர்ந்தது ஒரு  சிறிய கிராமத்தில். பத்தாம் வகுப்பு வரை படித்ததும் அங்குள்ள அரசு பள்ளியில்தான் - தமிழ் மீடியத்தில்  என்று தனியாக  சொல்லத்  தேவை இல்லை. சிறு வயதிலிருந்து படிப்பில் அவனுக்கு போட்டியாக யாருமில்லை. எப்பொழும் முதல் மதிப்பெண். நீ டாக்டர் ஆக வேண்டும் -  என்ற மந்திர சொல்லை திரும்ப திரும்ப கேட்டு - வாழ்க்கையில் வேறு இலக்கு ஏதும் இருந்திருக்கவில்லை.பிளஸ் ஒன் ,பிளஸ் டூ படிக்க சென்ற திருச்சி Bishop Heber  -லும் அதே நிலைமை தொடர்ந்தது. தமிழ் மீடியத்தில் எப்பொழும் அவனே முதல்.

இப்படி வானத்தில் பறந்து கொண்டிருந்த அவனை பூமிக்கு கொண்டுவரும் - இல்லை அதர பாதாளத்தில் தள்ளி விடும்  விதமாக அந்நிகழ்வு அமைந்துவிட்டது. பிளஸ் டூ வேதியியல் பாடத்தில்,மதிப்பெண் எதிர்பார்த்ததை விட குறைவாகக்  கிடைத்தது . அது ஏனென்று இன்றுவரை அவனுக்கு புரியவில்லை.

டாக்டர்  கனவு, நீர்குமிழியாய் நிமிடத்தில் மறைந்து போனது. கணக்கு பாடத்தில்  நல்ல மதிப்பெண் பெற்றும், தரமான  இன்ஜினியரிங் கல்லூரிகளில் இடம் கிடைத்தும், அவன் அப்பாவுக்கு அதில் இவனை சேர்க்க விருப்பமில்லை! அவனுடைய விருப்பத்தை யாரும் கேட்கவில்லை. கேட்டிருந்தாலும் அவனுக்கு அப்படி ஒன்று இருந்திருக்குமா என்பது சந்தேகமே.

அவனை veterinary doctor ஆக்குவது என முடிவானது. மெட்ராஸ் வேப்பேரியில்  உள்ள கால்நடை மருத்துவக் கல்லூரியில் சேரத்தான்  இந்தப் பயணம் -  அவன் தந்தையுடன் .

வாழ்கையின் முதல் பாடமே இவ்வளவு கசப்பானதாக இருந்ததின் வருத்தம் அவனுக்கு. இருந்த ஒரே இலக்கும் மறைந்து போனதும் , காரிருளில்  நோக்கின்றி பயணிக்கும் பார்வை அற்ற பறவையாய்  தன்னை உணர்ந்தான்.

அவனுக்கு  கல்லூரி பற்றிய , குறிப்பாக மருத்துவக் கல்லூரி குறித்த அந்த வயதிற்கே உரித்தான வண்ணக்  கனவுகள் நிறைய இருந்தன. நன்றி : கோலிவுட் சினிமா.
இப்போது அவை அழுது வடியும் கருப்பு வெள்ளை  சிவாஜி படமாக மாறிப் போனது. "போனால் போகட்டும் போடா"- விதமாக!

மெட்ராஸ்க்கு வருவது  இது இரண்டாம் முறை. முதல் முறையின் பயண நினைவுகள் மனதில் பதியவில்லை- மிக சிறு வயதில் வந்தது. திருச்சி நகரத்தில் படித்திருந்தாலும், மெட்ராஸ் முற்றிலும் புதுமையானதாக  தெரிந்தது. பல பிரமாண்டமான அடுக்குமாடி கட்டிடங்கள் , பர பரப்பாக எங்கோ விரைந்து செல்லும் மக்கள், நாகரீகமான உடல் பாவனைகள்,  புரிந்தும் புரியாத ஆங்கிலம் - அவனுக்கு ஏனோ மெட்ராஸ்சை சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. அந்நகரம் தன்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை, மாறாக இழிவுபடுத்துவதாக, ஒருதுரும்பைப் போல்
உணரவைப்பதாக  தோன்றியது.

காலேஜ் மற்றும் hostel  admission முடிய சாயந்திரமாகிவிட்டது. அவன் அப்பா விடைபெற்று செல்லும்போது ஒரு இனம் புரியாத சோகம்,பயம் மனதில் குடிகொண்டது. அவனுடன், புதிதாய் சேர்ந்த நான்கு மாணவர்களுக்கு ஒரு hostel room தரப்பட்டது. Hostel வாழ்க்கை புதிதில்லை என்றாலும் முதல் கல்லூரி நாளை நினைத்து பரவசமும் ragging பற்றிய பயமும் ஒன்று சேர்ந்து அமைதியின்மை ஏற்பட்டது.அவனுடைய அறை நண்பர்களில் ஒருவன் ragging ன் சில எழுதப்படாத விதிகளை சொல்லிக்கொண் டிருந்தான். மீசையை மழிக்க வேண்டும் , அனைவையும் sir சொல்லி அழைக்க வேண்டும் , military style ல் salute அடிக்க வேண்டும்  என, ஒரு  நீண்ட நினைவில் நிற்க கடினமான rules களை அடுக்கிக் கொண்டே போனான் .

முந்திய இரவின் உறக்கமின்மையும்,மா நகரம் தந்த மிரட்சியும் சேர்ந்து நிம்மதியில்லா, பயங்கர கனவுடன் கூடிய அயர்ச்சியளிக்கும் தூக்கத்தைத் தந்தது.

மறுநாள் காலை -"இளைய நிலா பொழிகிறது, guitar இசை"- கனவா நினைவா என்ற குழப்பத்துடன் கண் விழித்தான். அறை நண்பன் ஒருவன் guitar-ரை இசைத்துக்கொண்டே பாடிக்கொண்டிருந்தான். மற்றவர்கள் மீசை மழித்து அந்நியர்களாக காட்சியளித்தனர்.  அவனும் அந்நியனாக  ரெடி ஆகிக்கொண் டிருந்த பொழுது , மற்றொரு அறை நண்பன் பல சிறிய, பெரிய bottle களுடன் கண்ணாடி முன் நின்று கொண்டு புஸ் புஸ்ஸ் ....என்று புகை கிளப்பிகொண்டிருந்தான். அதன் பெயர்களை தெரிந்து கொள்ளவே சில மாதங்கள் தேவைப்பட்டது- Deodorant ,body lotion , perfume , sun screen lotion...

நண்பர்களுடன் சேர்ந்து முதல் நாள் வகுப்புக்கு சென்றான். Kollywood  பட நாயகனாக தன்னை பாவித்து கடைசி பெஞ்சாக பெண்களை பார்க்க வசதியான இடத்தை தேர்வு செய்தான். பையன்களின் பார்வை பெரும்பாலான நேரம் பெண்களை சுற்றியே தேனீயாய் வட்டமிட்டது.

முதன்முறையாக பல நாட்களுக்கு பின் மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தான்.சினிமா பொய்யில்லை. கால்நடை மருத்துவக்கலூரியும் நன்றாகத்தான் இருந்தது.பெண்களை நோட்டமிடும் அந்த முக்கியமான விஷயத்தை தொடர்ந்து கொண்டே என்ன பாடம் நடத்துகிறார் ஆசிரியர் என்பதைப்  பார்த்தான். ஒன்றுமே புரியவில்லை. அவர் பேசிய ஆங்கிலம், அதன் பொருள் என்று  எல்லாமே வேற்றுலக பாஷையாக காதில் விழுந்தது. அவன் படித்த நுரையீரல்,கல்லீரல்,மண்ணீரல்,தமனி சிரை  - இவைகளுக்கெல்லாம்  என்ன ஆனது???!!!

பெரும்பாலான படிப்பாளி மாணவர்கள்  notes எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.சரி அடுத்த lecture ரைப் பார்ப்போம் என்றால் , எல்லாமே  அப்படித்தான் இருந்தது. இரண்டாவது பேரிடி. தமிழ் mediumத்தில்  படித்த அவனுக்கு ஆங்கிலத்தில் ஏதும் விளங்கவில்லை. முதன் முறையாக படிப்பைப் பற்றிய பயம் வந்தது. தன்னுடைய திறமைப் பற்றிய சந்தேகம் எழுந்தது. என்ன செய்வது?எப்படி சமாளிக்க போகிறோம்?மிகப் பெரும் கேள்விக்குறி பூதமாக பயமுறித்தியது .

Lunch காக  Hostel messக்கு  வந்தனர். சீனியர் மாணவர்கள் நுழைவாயிலிலேயே புள்ளி மானைக் கண்ட புலியாய்ப்  பாய்ந்தனர்.

Ragging ஆரம்பம்....

பெரும்பாலானவர்கள் இரண்டாம் ஆண்டுமானவர்கள். கடந்த ஆண்டு தாங்கள் அனுபவித்ததை வட்டியும் முதலுமாக திருப்பித்  தரும் வேகத்தில் இருந்தனர்.

முதலில் விளையாட்டாய், சிரிப்பை வரவழைக்கும் விதமாகத்தான் தோன்றியது.என்னடா சிரிப்பு என்று கன்னத்தில் பளார் அறை விழுந்ததும்தான் உண்மை நிலவரம் புரிந்தது. அடித்தவன் உயரம் குறைவாக ஒல்லியாக இருந்தான் . இவனை அறைய எம்பி குதிக்க வேண்டியிருந்தது. அடித்தவனை முறைத்தான். என்னடா முறைப்பு என்று மறுமடியும்  - பளார்! மறு கன்னத்தில் எம்பி அறைந்தான் . வாழ்க்கையில் வாங்கிய முதல் மற்றும் இரண்டாம் அறை.


                                              


அடுத்து ஒரு கும்பல் அவர்களை  Basketball  ground க்கு அழைத்து சென்றது.
அது ஒரு வரலாற்று சிறப்புமிக்க  இடம். ப - வடிவ Hostel கட்டிடங்களுக்கு நடுவில் அமைந்திருந்தது. அந்த ப-வில் ஒன்று girl 's Hostel ,மற்ற இரண்டும் boy's Hostel .

தன் வீர சாகசங்களை, தான் விரும்பும் கன்னியர்கள்  முன் மேடையேற்றும், senior மாணவர்களின் விளையாட்டு மைதானமாக அது மாறியிருந்தது . Girl's Hostel ஜன்னலிலுருந்து  நிறைய முகங்கள் ஆர்வத்துடன் ஆட்டத்தை ரசித்த வண்ணமிருந்தன . ஒரு வேப்ப மரம் அந்த பெண்களுக்கு  வசதியாக மற்றவர்கள் அவர்களை தெளிவாக பார்க்கா வண்ணம் உதவியது.

அவர்களை ரயில் தொடர் பெட்டியாக மாற உத்தரவிட்டான் அவனை  அறைந்த அந்த senior மாணவன். பிறகு ஒரு பீடியை அவன்  வாயில் பற்றவைத்துவைத்து - நீதான் engine ,  புகை விடு பார்க்கலாம் என்றான்.பல பீடிகளின் சக்தியால் ஊர் ஊராக சென்றது அந்த வண்டி.

அடுத்து ஒருவன் ,"சேர் போடு"என்றான் . அதாவது chair இருப்பதாக கற்பனை செய்து கொண்டு காற்றில் உட்கார வேண்டும். சிறிது நேரத்தில் கால்கள் நடுங்க ஆரப்பித்தன. சிலர் chair ல் இருந்து கீழே விழுந்தனர்.

இன்னொருவன் நீச்சலடிக்க தெரியுமா? - என்றான். எதுக்கு கேட்கிறான் என புரியாமல் தெரியும் என்று  தலை ஆட்டினான்.
அப்போ அடி - என்று தரையைக் காட்டினான். அப்பொழுதுதான் புரிந்தது. நீரில்லா தரையில் நன்றாக நீந்தினான்.

"Ragging குக்கு spelling சொல்லு "- இன்னொருவன்.

'R ...A ...G ...G ...I ...N ...G  '- என்றான்.

அப்படியில்லை. அங்க பார் அவன் எப்படி சொல்லறான்னு- என்று ஒரு ஜூனியர் மாணவனைக் காட்டினான்.

அவன்   "R ...A ...Jing ...Jing ...I ...N ...Jing " என்று jing சொல்லும்பொழுதெல்லாம்  எகிறி எகிறி குத்தித்தான். இவனும் அவனைப்போலவே தாவித் தாவி spelling பயின்றான்.

இப்படி அவர்களின்   குரங்காட்டம் பல மணி நேரம் தொடர்ந்தது. யாரும் lunch சாப்பிடவில்லை.அதை யாரும் கண்டு கொண்டதாகவே தெரியவில்லை.
இருட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. இனிமேல் ஜன்னல் நாயகிகளுக்கு தெரியாது என்பதால் அங்கிருந்து அவர்களை அப்புறப்படித்தி  தங்கள் ரூமிற்கு அழைத்து சென்றனர் சீனியர் மாணவர்கள்.

ஒரு சில புத்திசாலி மாணவர்கள் அழ ஆரம்பித்திருந்தனர். அவர்களையெல்லாம் போதும் இன்றைக்கு என அனுப்பிவிட்டனர். இதைப்பார்த்து வேண்டுமென்றே சிலர் அழுதனர் .

அவனுக்கு அழுகை வரவில்லை. கோபம், எரிச்சல், இயலாமை என பல உணர்சிகளின் கலவை, வெடிக்க தயாராகும் எரிமலையாக உள்ளுக்குள் சுழன்று கொண்டிருந்தது.

ரூமிற்கு அழைத்து சென்று, முதல் வேலையாக எல்லாரையும்  நிர்வாணமாக்கினர். இசை மிகுந்த இரைச்சலுடன் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. Dance  என்ற கட்டளை பிறந்தது.பல பாடல்களுக்கு நடனமாடினார்கள்.

Hockey , Football என indoor ராக்கிங் பல கற்பனைகளில் தொடர்ந்த படியே இருந்தது.

அவமானம், பசி, அடிவாங்கிய இடங்களில் வலி -  வெகு சிலரே அழாமல் அவனுடன் இருந்தனர்.

சில senior மாணவர்கள் வெளிப்படையாகவே , அழுதால் விட்டுவிடுவோம் என அறிவித்த்தனர். அவனைத்தவிர எல்லாரும் நிஜமாகவோ, பொய்யாகவோ ஒவ்வொருவராக அழுது தப்பித்துவிட்டனர்.

அவனுக்கு முயன்றும் அழுகை வர வில்லை.

"டேய் இவன்தாண்டா என்னைய முறைச்சது'' - அதே சீனியர் மாணவன்.

 மறுபடியும் "பளார்"- அவர் அறை specialist போல - பாவம் வேறு  ragging எதுவும் அவர் செய்ய முயலவில்லை!

"டேய் விடுறா...பாவம் "- எனக்கு  சப்போர்ட்டாக ஒருவன்.

"டேய் நீ எந்த ஊரு"

ஊர் பெயரை சொன்னான்.

"அப்பா பேர் என்ன"- சொன்னான்.மறுபடியும்- "பளார்" .

"தமிழ் நடிகைகளில் புன்னகை  அரசி யார்?"- K R விஜயா என்றான்.

"நடிகைக்கு initial , அப்பாவுக்கு இல்லையா?"- அப்பொழுதுதான் அந்த அறைக்கு காரணம் புரிந்தது.

"தாத்தா பேர் என்ன" - சொன்னான் - "தாத்தாவின் அப்பா பேர் என்ன?"

சாதி பெயரை தெரிந்துகொள்ளத்தான் இந்த பெயர் நாடகம் என்பது பல நாட்களுக்குப்  பிறகுதான் தெரிந்தது. college election க்காக இப்பொழுதிருந்தே குரூப் சேர்க்க ஆரம்பித்திருந்தனர்.

"எந்த school" - Bishop Heber .

இதைக்கேட்டவுடன் சந்தோஷத்தில் ரெண்டுபேர் துள்ளி குதித்தனர்.

  "டேய் நம்ம school s டா " - என்று பாசத்துடன், ragging போதும் என மற்றவர்களை சமாதானப் படுத்தினர். உடை அணியவைத்து தனியாக அழைத்துச்  சென்றனர்.

அவர்களில் ஒருவன் மிக இரக்கமாக ,"சாபிட்டாயாடா " என்று கேட்டான்.
அவனுக்கு பேசக்கூட சக்தியில்லை. இல்லை என்று தலையாட்டினான்.

இரவு பத்து மணியாயிருந்தது. Dinner  முடிந்து messஐ  மூடிவிட்டார்கள்.

"டேய் பாவண்டா , hotel லுக்கு கூட்டிட்டு போவோம் வாடா" - என்று அருகிலுள்ள restaurant க்கு அழைத்து சென்றனர்.

 "யாருடா  அடிச்சது , கன்னம் இப்படி சிவந்து வீங்கியிருக்கு"....  பரிவாக  சகோதரர்களைப்போல பேசினர் .

உள்ளுக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த எரிமலை பொங்கியது.

எவ்வளவு அடக்கியும் முடியாமல் சத்தமாக ஓ வென்று அழ ஆரம்பித்தான்.

ஒன்றும் புரியாமல் திகைத்துபோய் நின்றனர் அந்த senior மாணவர்கள் ரெண்டு பேரும்.

                                                  ***************

(பின்குறிப்பு: இந்த கதை உண்மை நிகழ்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதியது. 90%உண்மை. 10% கற்பனை. கதையின் நடுவில் வரும் சித்திரம் internetலிருந்து எடுத்தது. )
http://buddhanrajarathinamtamil.blogspot.in

College dreams. ..Author- Shankar Nagalingam

Some of you might think this blog as dark or negative or boastful or arrogant , but this was how i felt during that time & I wanted to express it, as it was. This was created in a single day ,on having old college days memories by seeing some of the posts by our friends. It just poured out without any planning.

DASHED DREAMS 

During school days itself most of you would have dreamt about college & what you will be doing there. I also had those fantasies but it was dashed on seeing our college at Salem.Joining at Salem itself was an unpleasant feeling since all my classmates . ..6 of them were posted in Tanjore medical college  ( Manthaiyilurunthu oru aadu thaniyaga pirinthu sendrathae  !!) .  For most of you hailing from Salem & in and around it, it may not mean much, because your first choice would have been Salem mostly. But coming from more than 250 km away & not among our choices when Madurai & Tanjore medical college  were nearby, it was a big sore deal. At that time there was no uniform system of allocation of college, based on merit or counselling, like  today . We were asked to  give 3 college choices  while filling up the application form & i was given none out of them,  even though I could have got them if chosen on merit. This was the reason for my disappointment.  After attempting to get transferred to Tanjore  (Actually I took all my things from home & shifted them to a house taken by my  friends at Tanjore ), with great reluctance, I came to Salem as they said, the transfer would take some time & advised me to join first at Salem .My first impression on seeing our old college building at Ponni Super market was shocking to say the least . After seeing the majestic Engineering college building at our place in Karaikudi where my Elder brother & my 2 elder sisters studied, it was a great blow to my imagination..


                       Steeped in History

The Engineering college building at Karaikudi. .Foundation laid in 1952 by Dr Rajendra Prasad,  president of India & Building  Opened by Prime minister Nehru. .The 2nd old Eng. College in TN.

My initial stories about college &  college life was from my father who was the first graduate from our native village,  who used to narrate about the PG life at Roorkee university U.P , while doing his Msc in chemistry . Then my brother joined Engineering when I was just in 2nd std and I grew up in an atmosphere where there used to be a flurry of visits from my brother's  & sisters friends to our house, since it was very near to the college & it used to be their meeting point. Being a kid I was in awe of them.They were like heroes & demigods to me. They used to take this mini drawer, scientific calculator , put on those khaki dress during lab classes , And used to read big bound voluminous books like Fluids & Thermodynamics , Engineering maths etc...The scientific calculator was an amazing thing for me as a 7 yr old... but it had to be handled with care ..given under supervision. During this period  I had the opportunity to listen to a number of their anecdotal events in college & witnessed personally many college functions & events . This had created a big expectation of college life throughout my childhood.So please  view my disappointment in this backdrop .

FUSSY FELLOW 

I made a big fuss that I didn't want to study in this college, which doesn't even look like a college! ..Running from a makeshift building. I threatened to join Anna university.
My parents pleaded with me ...there were already 3 Engineers in the family, you are the one with an opportunity to do medicine. .so  please join & we will get a transfer to Tanjore for you. On this condition I agreed to join at Salem. Looking back. ..I see what a fussy spoilt brat I had been. ..& thank my father to have put up with all these adolescent adamencies with great patience.

So on 8 August 1991...I joined with great reluctance. There was no sense of achievement that I got a medicine seat. Rather bitterness in being alloted this unknown entity of a college .But at least my parents were happy.  There was a great dilemma as where to stay till the transfer comes. Hostel fees will be a waste if transfer comes soon &  there was also the issue of  ragging. But without knowing when the transfer will come, I had no other option other than to join hostel.

DOWN AND OUT 

That was another shock. Hostel was functioning from a place called "Chatram"...meaning travellers rest house.I hated the location... with ditches running outside.. in a busy , noisy & dusty ....low end kind of market place area of the city with heavy lorry traffic. It was a great let down. Inside ..the seniors were a strange lot. At 17 & Away from home, in a hostel for the first time in my life ,with no friends & strange seniors I felt so lonely. This was not the hostel or college I had seen & imagined.This was not what I wanted.This was a nightmare & i had a lump occupying my throat as I reasoned I had to be a part of it .In addition to that most of the seniors treated us as their slaves ,asking us to do all the petty things like getting them food , making hot water & carrying it to their room & so many other things that it will take a separate blog to write all of them. U name anything  ...They told it & we did it.That's the end. Once a fellow slapped me for spilling a small amount of hotwater while carrying it upstairs. Never ever been beaten by anyone, not even  by my parents or by teachers ,it felt so demeaning. Also as the last child & being  pampered at home, doing no work ,  serving the seniors was a rude jolt. Since most of our class mates were from nearby places they escaped during weekends and our ( a few of us who were from far away) problems & work would double during that time . Later on , I learned some tips , from some of our classmates ,who had the experience of staying  in hostel during school days as to how to escape from all these ragging. Lock your room & stay indoors or go out to some park or mall or movie. But I didn't have that luxury as I joined hostel late ( expecting transfer) & i had to put up & share the room with the seniors. Ok enough of this aluvachi kaviyam & whining . Grow up..Be a man ..face it boldly & tackle it.


                 Our New College Building

                               GMKMC

BLOOMING BROTHERHOOD 

As time passed,slowly everything  reduced & some of them (seniors & classmates) became good friends .New classmates & friendships blossomed which was a balm for all these raw wounds & soon all those incidents were relegated to the back of our minds.Presence of Venkatesh & Rajaram from my place was a big boon, as it was good company while travelling 7 hrs to Karaikudi.

Better this happened at that time in my life (not too  soon nor too late) , to teach  me a lesson on the stark realities of life & how the world functions. How different people behave & react at different times.How to differentiate between the good & selfish people &how to manage & get along with them. And how money, casteism & groupism play a part in every aspect of life.Having been brought up in a protected environment with doting parents & with no knowledge of this harsh external world, it was a real eye opener & learning experience for me. What ever coping mechanisms & management methods  I developed later in my life were only because of this early hostel life experiences. You get to see and know so many different characters  & learn so many things on life.. both positive & negative.I think it must be the great Indian policy of  forgive & forget or the attitude of accepting everything as it is without questioning that helped me in overcoming all this. Thinking back it may have not been so ideal. ..but it was the least controversial. And at that time & age thank god we didn't think much, otherwise it could have resulted in a permanent rift with the seniors. But again some incidents happened later on which created a permanent animosity with some of our seniors.So I made a point not to demean or physically hurt any of our juniors while ragging .The fact that our seniors didn't face any ragging since they were the first batch & didn't know about ragging may have played a part in their narrow mindedness of not accepting us as their equal .Except for a few, most of them became friendly after 3 months. So if you ask me , I would say ragging helps in knowing the juniors better , but it should not be physical or insulting.

               With Mams Senthil..

I got this photo today after rummaging through old albums..Only one of our old college. . Background la shirt a madakittu irukavaru than "Veera" Socrates ..!!

As for my transfer, I went to Chennai regarding that 2-3 times & they said they had sent the papers to Salem. But here they denied receiving it. When I got a copy from Chennai & produced it here, the Dean refused to releive me saying numerous applications have come & she is not relieving anyone.Eventhough it was a great dissappointment I didn't know what to do there after (middle class with no money power or influence)  & made up my mind to continue at Salem itself,  without giving further problems to my father. In the meantime friendships also developed & it made it easier to continue .But another problem arose. ... .In all these hullabaloo of College, Hostel, Transfer & Ragging;  Medicine as a subject was forgotten & it became a frustrating incomprehensible behemoth. Regarding those ludicrous events  I will write later ..

LESSONS LEARNT...OF COURSE NOT THE SUBJECTS...!!

At this age, looking back I can see how childish I had been .  Those same buildings & location that I hated..the old college one & the Chatram hostel has created so much memorable moments in my college life . But there are certain lessons learnt from it.

1.Don't expect too much. .like look of the college, name etc. .
Finally what you learn, matters , not the name of the college or its building.

2.Don't compare yourself with others. ..like my friends at Tanjore.
They also faced the same difficulties & ragging if not more.

3.Hardships & difficulties gives you valuable experience , which helps you to face the different challenges in life with ease.

4.Hostel life during college, teaches you valuable lessons in making friends , handling people & running a household after marriage !!
(Like doing chores to seniors !!!)
Also you lose all your Vetkam, Maanam, Soodu & Soranai there by getting  ready to face any future employer or spouse..!

5.Time is a good healer of everything, even disappointments. Give time some time.

So everyone should have a taste of hostel life. (Nam petra mess sappadu peruga neengalum..!!)
A year in hostel makes you feel that , your home is a palace & mom's food is the best in the world..!!
It makes you responsible for your own self, gives you...
 Freedom, Choices , Strength to face the world alone , Decision making abilities, Teamwork, Strength to accept & face the failures & Humility. .

The camaraderie you develop in hostel , stays for a life time. ..& makes you reminiscent of those good old days.....

Ps..I couldn't get our old college photo.But now it seems that it may have been a heritage building built by the British.

New Medical college Hospital, Salem. 

I

I

Posted 4 days ago by Shankar Nagalingam

http://drshankarnagalingam.blogspot.in/