Silver Jubilee GMKMC 91 : Author - Kathiravan Thangavel

"Together for always
And never apart
Maybe for distance
But never in heart...

Side by side or miles apart but friends are together if my by heart....

The best way to cheer yourself is try to
Cheer somebody else up...

I caught the happiness virus last night
When I was singing beneath the stars
With my friends ...."

In fact,the happiness virus caught all of us when we started planning for our reunion to commemorate our 25th year of togetherness...

There needs to be a sparkle to ignite the passion...the sparkle was in fact our seniors get together in Pondicherry last year...their group photo posted by CK taken from Facebook was in fact a nidus around which a strong trunk built by Nathan,suresh,Karthi,jay and Buddhan grew to soaring heights ,watered and maintained by all and sundry....

During the power point presentation, orchestrated by  nathan ,presented by our versatile Shankar,talismanic jay and audacious Karthi,thanked everyone except a word mentioned about our seniors...perhaps we have had our skirmishes,fights and and worst nightmares with our seniors..but somehow they played a role in our career and also in this batch meet..i thank them also on behalf of GMKMC. 91...

Improving upon the erstwhile performance  is the main thing which propels and shoots everyone to achieve dizzy  heights..they say records are meant to be broken. And so do the events.. We want to improve upon last year's get together by our seniors and  want to stamp our authority as the best batch and of course we did it in a nonchalant manner,thanks to the main organisers Nathan and suresh...  And coming batches would go even higher,getting the needed clues from our trip...and there comes a healthy competition to achieve more ....

When the idea was conceived and construed one year back,the main point of contention was the venue ..Each one of us had different ideas and different venues...when yercaud was suggested ,there was a bit of commotion... Why the same yercaud? Why can't we plan in some other new place...

As with the selection of venue  for the Olympics,certain things would help a venue win over the rest of the competitors.... Like wise,yercaud was chosen primarily for two reasons by the organising committee....Expecting Maximum number of participants and close proximity to our college,which would enable us to have a small chat in our college...And everyone agreed for yercaud...

Next is the selection of the dates...Another huge task for the organising committee since they have to adjust for whims and fancies of every member..For the dates,the main goal was to accommodate our overseas members ..Murali &thilaga,Uma and Vijayalakshmi....their nodding of the head for the participation itself was a huge fillip for the organising committee....One  sore point was that Hindi exams fell on the day of our celebrations... February second Sunday and August second Sunday have been the regular dates for years ...If not for the Hindi exams,more kids like dhanya would have adorned the glittering stage and kept us more busy...I  request the organising comittee to skip those two dates for the future get together....

Next important point is to make more friends enroll for the batch meet.. There are certain people who would make it to this event whoever,wherever,how ever,organised....for them,getting together is more important than anything...and then comes,the next group, who would  be reluctant initially,but chronic persuasion and frequent calls would make them to consider...and the final group would only show their  back to the calls we make and are destined and determined not to make it to the event...

This time,the organisers were fortunate to bring new members to this trip and we are all thankful to them for their sustained efforts...we expect more of our members, who sidelined themselves,to join the mainstream at least from now...Radha .Ramesh,RATHINAVEL,Rajaram,pushpalatha ,bhuveneswari and akilambal all  added glitter to this decorated event and we pray for their active involvement in all the coming gettogethers...

Next is the selection of the venue ..The Venue should be cheap,easily accessible,needs seven star accommation at three star prices,food must be extraordinary,.separate halls  for playing,performing,chatting,dining...

Boozing..and also need a world class swimming pool at a much discounted prices...  Requisites are huge and mammoth and are discerning a lot,but the organisers stood up to the task in getting all at a deadly cheap rate.....

The organisers,suresh,karthi,Senthil and Jayendran efforts in frequenting yercaud for a location to appease everyone did not go in vain...They struck a right chord in selecting Living arts resorts at a phenomenally discounted price ..

The resort was fantastic..no words to describe its exotic and lavish  look...each room was a separate villa which was neatly maintained ...ample space around each villas to stroll ...plenty of open spaces to sit and rejoice,relax and take photos...and the entire ambience was simply breathtaking...The swimming pool and indoor games lobby was another fantastic point  which scored highest point among kids and adults....Dining Hall was  very good...but there was bit suffocation and perspiration in the auditorium... I thank the organisers on behalf of all for selecting such a wonderful venue..

Meeting in college was a memorable one.After a small rendezvous with friends in the lecture Hall, with loads of fun and frolic,few snaps around the college,and morning snack, the trip was tracked to living art...After a tiring journey, we were greeted with a nice reception by the hotel management...Food was served hot and spicy right at the moment...we were given a grand treat by Karthi and co before moving for lunch....food was delicious all through the day and there was no hiccups...Served right there once the item seemed finished and excellent catering...

After a sumptuous meal and cosy lunges in the verdant greeny lawn,we all headed for a well organised and calculated photo session...blue jean and gray top for boys and blue sarees for ladies were a masterclass,thanks to suresh for his selection of colours after much deliberation and discussion among us, by which ,we could not arrive at  a conclusion....

The night session was far far better with kids and ladies having a gala time and men,as usual had a dizzy time with the evening rain and its accompanying pristine weather added to a terrific atmosphere..Murali and  karthi,as usual,were very magnanimous in taking care of all the drenched and dried souls with a fine collection of scotch...

The power point presentation by jay ,Karthi and Shankar was a great addition to the already illustrious work spearheaded by senthil and suresh...Recounting every moment of our journey from ponni super market to living art with classic description of events was indeed thrilling and lively...the comments by Chinns and others were taken  in a lighter vein

The gifts by Viji,Venki ,and Thenmozhi were a  bit surprise but well received....it gave us a feeling that we missed out on this august occasion to show our gratitude to our wonderful friends with memorable souvenirs  who have become part and parcel of our  life...

Finally the souvenir at the twenty five year was yet another surprise...great work by Buddhan and Nathan....Nathans description of each and every person was fabulous...Added to this is Buddhan's handiwork which stamped his class on the souvenir...

Each meet is getting better and better...starting with  yercaud,then cherai resorts,elephant caves,then coco lagoon..now the ultimate is living art...thanks once again. for the organisers...we feel at ease with every trip...our kids and spouse are getting nicely tuned up to the occasion...and they enjoy more than us...

A testimony to that is "lovely ladies"WA group where all the ladies,friends and spouses,discussed about the trip and dressing code in a very lively and fruitful manner..I wish this bonhomie among  all our  family members to go far and far beyond the golden jubilee celebrations...

Finally a word of praise for the husbands of our ladies who made it and enjoyed...as Uma husband who came all the way from London..and we sincerely thank Viji,,Uma and Murali and thilaga for making this event a grand success...

I hope murali would do a much better job in vision euro 2018...

I earnestly request everyone of our friends to earmark a small amount from now onwards every month for our proposed eurotrip in 2018....just like investing a small amount in SIP in mutual fund .or like investing in gold.Invest a small amount regularly for the overseas trip ..and  the sum would be sufficient to take care of our dream tour in 2018...
..

Memories last forever,never do they die

Best friends stick together
And never say goodbye....

25th year GMKMC 91 Salem

Our 25th batch reunion souvenir can we viewed /downloaded from the link below...


https://drive.google.com/file/d/0BzRLXGhbLoeUY3p6SGplSXFHTEE/view?usp=sharing

25 th year GMKMC 91

ஆங்கிலமும் நானும்: Author- முரளி கிருஷ்ணன்

ஆங்கிலமும் நானும்!

நான் இங்கிலாந்து வரும் வரை சுமாராக ஆங்கிலம் பேசி சுமாராக அதை புரிந்து கொள்ளும் திறமையுடன்தான் இருந்தேன். இப்பொழுதுகூட அப்படிதான் இருப்பதாக உங்களுள் ஒரு சிலர் சொல்வது என் காதில் விழுகிறது! இந்தியாவில் இருந்த வரை என்னுடைய ஆங்கில அறிவு போதுமானதாக இருந்தது. ஆனால் இங்கிலாந்து வந்த பிறகுதான் அதில் எந்த அளவு ஓட்டை இருக்கின்றது என்பது புரிந்தது.

இந்தியாவில் நாம் எந்த அளவு அமெரிக்க சினிமா படங்களின் தாக்கத்தில் இருக்கிறோம் என்பதை இங்கிலாந்து வந்த சில நாட்களிலேயே புரிந்து கொண்டேன். ஆங்கிலத்தில் படித்த புத்தகங்களும் பார்த்த சினிமாக்களும் நடைமுறை ஆங்கிலத்திற்கு தான் எவ்வளவு தூரம். மேலும் ஆங்கிலத்தை ஒரு பாடமாக, கணிதத்தை போலவோ அறிவியலை போலவோ கற்பதற்கும் அதை நடைமுறை வாழ்வில் பயன்படுத்துவதற்கும் ஆயிரம் வித்தியாசங்கள். முதலில் ஆங்கில உச்சரிப்பு நமக்கு வசப்பட வேண்டும். அவர்கள் உபயோகிக்கும் வார்த்தையின் அந்த குறிப்பிட்ட இடத்திற்கான அர்த்தம் நமக்கு பிடிபட வேண்டும். இதில் அவர்களின் சிலேடைகள், உவமானங்கள், வட்டார வழக்குகள் என பலப்பல மற்ற விஷயங்கள் வேறு.

மருத்தவம் படித்ததற்கு ஈடாக ஆங்கிலத்தை மீண்டும் படிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இங்கிலாந்தில்.  Communication என்பது அவர்களை பொறுத்த வரை மருத்துவ அறிவுக்கு சமமான விஷயம். நோயாளிகளிடம் எப்படி பேச வேண்டும் எவ்வாறு விளக்கம் அளிக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படையை கூட மருத்துவ படிப்பு காலத்தில் நான் கற்றுக்கொள்ளாத நிலையில் இது எல்லாம் எனக்கு ஒரு வியப்பான விஷயமாகவே இருந்தது. இதெல்லாம் சரி. Communication அவசியம் தான். ஆனால் அதை இங்கிலாந்து மக்களிடம் செய்ய வேண்டும் என்றால் ஆங்கிலம் அவசியம் தானே. அங்கே தான் பிரச்சினை! நானும் என்னுடைய ஆங்கிலமும் இங்கிலாந்தில் என்ன பாடு பட்டோம் மற்றும் இங்கிலாந்துகாரர்களை எப்படி பாடு படுத்தினோம் என்பதை இங்கு பார்ப்போம்.

ப்ளீஸ் லிசன் James !

எங்களுடைய பரிட்சைக்காக நாங்கள் லண்டனில் இருந்து Glasgow சென்றோம். அங்கே க்ரீநோக்  (Greenock) என்ற ஊரில் என்னுடைய நண்பரின் நண்பர் வீட்டில் தங்குவதாக திட்டம். அடுத்த நாள் Glasgow இல் இருந்து Edinburgh செல்ல வேண்டும் ( இந்த Edinburgh வின் பெயர் பலருக்கு சிம்ம சொப்பனம், அங்கேயே வருடக்கணக்கில் தங்கி வேலை செய்பவர்களுக்கு கூட). லண்டனில் இருந்து கிளம்பி எதிரில் உட்கார்ந்து இருக்கும் பாட்டியின் காலை நன்கு மிதித்து அதன் முறைப்பை வாங்கி கொண்டு ( இதெல்லாம் எங்க ஊர்ல சகஜம்ல ) ஒருவழியாக Glasgow வந்து சேர்ந்தோம். Glasgow ஆங்கிலத்தை பற்றி உங்களுக்கு ஒன்று சொல்ல வேண்டும். மொத்த கிரேட் பிரிட்டனிலேயே கடுமையான மொழி உச்சரிப்பு ( Accent ) Glasgow மக்களிடம்தான். பக்கத்து ஊர்காரர்களான Edinburgh வாழ் மக்களே இவர்கள் பேசும் பொழுது subtitle போட்டால் பரவா இல்லையே என்று எதிர் பார்க்கும் அளவுக்கு வெளுத்து வாங்கிவிடுவார்கள். நாங்கள் பாவம். இந்தியாவில் இருந்து விஜயகாந்த் பேசின இங்கிலிஷில் இருந்து இங்கிலிஷில் இருந்து இங்கிலிஷில் இருந்து இன்னும் மீளாத நிலை. லண்டனில் இருந்து Glasgow வரை டிக்கட் வேறு ஒருவர் எடுத்து கொடுத்துவிட்டார். அதனால் பரவாயில்லை. ஆனால்  நாங்கள் இப்பொழுது Glasgow இல்  இருந்து Greenock செல்ல டிக்கட் எடுக்க வேண்டும். டிக்கெட் விற்கும் அம்மாவிடம் சென்றோம். அதுவோ கண்ணாடிக்கு பின்னால் உட்கார்ந்து கொண்டு பேசுகிறது. உண்மையாய் சொல்கிறேன் நண்பர்களே! சத்தியமாய் ஒரு வார்த்தை கூட புரியவில்லை. ரொம்ப நேரம் செலவு செய்து Greenock போக வேண்டும் என்று புரிய வைத்தாயிற்று. உடனே அந்த அம்மா முகத்தில் ஒரு பதட்டம். எங்கள் பின்னால் கையை காட்டி ஏதோ சொன்னார்கள். சுத்தமாக புரியவில்லை. Aawaas Anjing என்று விவேக் மலேசியாவில் மாட்டிகொள்வாரே அந்த நிலைமைதான். நான் திரும்பி பார்த்து மீண்டும் கௌண்டருக்குள் பார்த்தால் அந்த அம்மாவை காணோம். சற்று நேரத்தில் விறு விறுவென்று எங்களை பார்த்து நடந்து வந்து அவளை தொடருமாறு சொன்னது. பின்னால் போனால் ஒரு ட்ரைனை காட்டி ' யுவர் train ' என்றது. இப்பொழுதுதான் அது சொன்னது புரிந்தது (எங்களுக்கும் இங்கிலீஷ் தெரியும்ல. கௌண்டருக்கு பின்னால உட்கார்ந்து கிட்டு பேசுனா எப்படி. அதான் புரியல). எனக்கும் ஏன் நண்பருக்கும் இரண்டு வார்த்தை புரிந்ததே என்று அளவிலா மகிழ்ச்சி. Greenock சென்றவுடன்தான் தெரிந்தது அந்த ரயிலை விட்டிருந்தால் அங்கேயே தங்கி இருக்க வேண்டியது தான். அதுதான் கடைசி ரயில்.

சரி இப்பொழுது தலைப்புக்கு வருவோம். அந்த ரயில் பல ஊர்களில் நின்று செல்லக்கூடிய மெட்ரோ ரயில். ஒவ்வொரு ஸ்டேஷன் வரும் முன்னும் ஆங்கிலத்தில் அறிவிப்பு. (ராமா ! ஏன் இப்படி எங்களை சோதிக்கற !) அப்பொழுதுதான் கவனித்தோம் ! அந்த அறிவிப்பாளினி 'ப்ளீஸ் லிசென் James (Please listen, James) ' என்று ஒவ்வொரு முறை ஊர் பேரை சொல்லும் பொழுதும் சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள். என்னுடைய நண்பரையும் நான் கலந்து கொண்டேன். எங்கே எனக்குதான் ஆங்கிலம் சரியாக தெரியவில்லையோ என்று. அவருக்கும் ஆங்கிலம் சரியாக தெரியவில்லை ! நமது ஊரில் ரயில்வே நிலையத்தில் ' பயணிகள் கவனத்திற்கு' என்று சொல்வது போல இவர்கள் ' ப்ளீஸ் லிசென் James ' என்று சொல்கிறார்கள் என்று ஒரு வழியாக முடிவு செய்தோம். இருந்தாலும் சந்தேகம். இறங்கியவுடன் கேட்டால்தான் தெரிந்தது ' Paisley Saint James ' என்று ஒரு ஊர் பேர்தான்  'ப்ளீஸ் லிசென் James ' என்று எங்கள் காதில் கேட்டது என்று. Pais என்பதை ப்ளீஸ் என்பது போல கூறியது அவர்கள் தவறு. ley  யையும்  Saint யையும் இணைத்து லிசன் எங்கள் காதில் விழுந்தால் நாங்கள் எப்படி பொறுப்பேற்க முடியும். அதுவுமில்லாமல் இந்த மாதிரியெல்லாம் பேர் வைக்க யார்  சொன்னது. ஒரு ஊருக்கு இவ்வளவு பெரிய பெயர் தேவையா? முடிவாக நண்பர் அவர் நண்பரிடம் சொன்னார் ' மாப்ள , நல்ல வேல நீ க்ரீநோக் அப்படீன்னு ஈசியா பேர் புரியற ஊர்ல இருக்க. நீ மட்டும் அந்த James ஊர்ல இருந்திருந்தா நாங்க ரயில விட்டு இறங்கி இருக்கவே மாட்டோம்'.

சிங்கம் சிங்குளாதான் வரணுமா?


இந்த ரயில்வே லைனையே தொடர்ந்து பார்ப்போம். என் முதல் முதல் வேலை வாய்ப்பு சம்பந்தமாக பெட்போர்ட் ( Bedford ) என்ற ஊருக்கு செல்ல வேண்டி இருந்தது. நான் இங்கிலாந்து வந்து ஒரு சில மாதங்கள் ஆகியிருந்ததால் ஓரளவு மற்றவர் பேசும் ஆங்கிலத்தை புரிந்து கொள்ளும் நிலை. ரயில் நிலையம்!  டிக்கெட் விற்பவர் ! வழக்கம் போல கண்ணாடிக்கு பின்னால் அவர் கண்ணாடி தடுப்புக்கு இந்த பக்கம் நான்! பெட்போர்டுக்கு ஒரு டிக்கெட். பீக்  அல்லது ஆப்-பீக் ? என்றார். விவரம் தெரிந்தவர் ஒருவர் சொல்லி இருந்தார் ஆப்-பீக்கில் சென்றால் விலை கம்மி என்று. பரிட்சையில் எதிர்பார்த்த கேள்வி வந்தால் ஒரு சந்தோசம் வருமே அது போல உணர்ந்தேன். ஆப்-பீக் என்றேன்.  ஆப்-பீக் ரிடர்ன் ? என்றார். என்னடா இது,  இந்த மதுரைக்கு வந்த சோதனை? என்று பாலையா கணக்கில் யோசித்து ஒரு மாதிரி மையமாக தலையை ஆட்டினேன். யூ வாண்ட் single ? என்றார். நான் என்னை சுத்தி பார்த்தேன். யாருமே இல்லை. அப்புறம் எப்படி இவர் single என்று கேட்கிறார். சரி குடும்பத்தை தள்ளி நிற்க வைத்து விட்டு டிக்கெட் வாங்க வந்து இருக்கிறேன் என்று நினைத்து விட்டார் என்று நானும் 'Single ' என்றேன். சிங்கம் எப்பவுமே சிங்குளா தானே போகும் என்ற டயலாக் அப்பொழுது இல்லை என்பதை இங்கே கவனிக்க.

டிக்கெட் வாங்கி, பெட்போர்ட் சென்று தெரிந்தவரை பார்த்தாயிற்று. அவரும் அடுத்த வாரம் வர சொல்லி விட்டார். திரும்ப லண்டன் ரயில்வே நிலையத்துக்கு வந்தாகி விட்டது. பெட்போர்ட் ரயில்வே நிலையத்தில் மின்சார தடுப்பு இல்லை. ரயிலிலும் யாரும் பரிசோதிக்கவில்லை. லண்டனில் இறங்கி தடுப்பை தாண்டி வெளியே வர வேண்டும் என்றால் டிக்கெட்டை உள்ளே நுழைக்க வேண்டும். நானும் நுழைத்தேன். திறக்கவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அடுத்தடுத்து இருந்த பல மெஷின்களில் நுழைத்து பார்த்தாயிற்று. ஊஹும்! அப்பொழுது எங்கிருந்தோ இதை பார்த்து கொண்டு இருந்த ரயில்வே நிலைய போலீஸ் வந்தார். எதுவும் பேசாமல் டிக்கெட்டை வாங்கி பார்த்தார். எங்க இருந்த வர்றீங்க என்றார். நானும் பெட்போர்ட் என்றேன். அவர் 'சார் ( இதுக்கு ஒன்னும் கொறச்சல் இல்ல ) நீங்கள் Single (போக மட்டும் ) டிக்கெட்டை வாங்கி அதில் return (போக வர ) ஜர்னி பண்ணி இருக்கீங்க! அதனால உங்களுக்கு £80 பைன்' என்றாரே பார்க்கலாம். அது வரை Single , Single என்றால் கல்யாணம் ஆகாத பேச்சிலர் என்றே நினைத்து உபயோகித்து வந்த ஒரு வார்த்தைக்கு இன்னொரு அர்த்தமும் உள்ளது என்று புரிந்து கொள்ள எனக்கு £80 ஆனது.

மேலே கூறியது இரண்டே இரண்டு உதாரணங்கள் தான். இது போல பல. Leominster என்பதை எப்படி சொல்ல வேண்டும், நண்பர்களே! லியோமின்ஸ்தர்? அல்லது leomstar  ? இந்த ஊர் கார்கள் இதை lemster என்று சொல்லுகிறார்கள். Bodenham என்ற ரோட்டை டாக்ஸி காரரிடம் சொல்லி புரிய வைக்க நான் பட்ட பாடு இருக்கே? Bodenham என்பதை 'போடணம்' என்றுதான் சொல்லுகிறார்கள். கேட்டால் 'English is a funny language ' என்று சொல்லி அவர்களே சிரித்துகொள்ளுவார்கள். எங்க ஊர்லல்லாம் "போடணும் ' என்ற வார்த்தையை சொல்வதற்கு சினிமாவில் ஹீரோவாகவோ அல்லது குறைந்த பட்சம் வில்லனாகவோ இருக்கவேண்டும் என்று அவர்களுக்கு தெரியாது போலும்.

இவ்வளவு நாட்கள் இங்கிலாந்தில் இருந்ததில் எனக்கு புரிந்தது இதுதான். Communication என்பதில் நான்கு நிலைகள் இருக்கின்றன. முதல் நிலை 'வாய் பேசாத காது கேளாத நிலை'. இந்த நிலையில் நீங்கள் சொல்வது யாருக்கும் விளங்காது அதே போல் மற்றவர்கள் சொல்வதும் உங்களுக்கு புரியாது. இரண்டாவது நிலை: ஒன்லி இன்கமிங் , நோ அவுட் கோயிங். இந்த நிலைப்படி நீங்கள் மற்றவர்கள் சொல்வதை ஓரளவு புரிந்து கொள்வீர்கள் ஆனால் நீங்கள் சொல்வது மற்றவர்களுக்கு ஹி ஹி ஹி ! மூன்றாவது நிலை: லிமிடெட் Offer . இதில் நீங்கள் சொல்வதும் புரியும் அவர்கள் சொல்வதும் புரியும் ஆனால் எல்லாம் ஒரு லிமிட்டிக்குள் தான். ஒரு சில நூறு வார்த்தைகளை வைத்துக்கொண்டு எப்படியும் சம்மாளித்து விடலாம். இல்லையானால் இருக்கவே இருக்கின்றது மருத்துவ வார்த்தைகள். போட்டு தாக்கி விட வேண்டும். மற்ற தொழில்காரர்கள் எப்படி சமாளிப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை. கடைசி நிலை: முற்றும் துறந்த முனிவர்: இந்த நிலை வந்தவுடன் நாம் என்னதான் முக்கி முக்கி ஆங்கிலத்தில் பேசினாலும் அவர்கள் மாதிரி முடியாது என்ற தெளிவினால் பிறக்கும் ஒரு மோன நிலை. இந்த நிலை வந்தவுடன் ஆங்கிலத்தில் பேசுகிறோம் என்று மறந்து ஆங்கிலத்தில் பேச தொடங்கி விடுவோம். எதிராளிக்கு புரிய வில்லை என்றால் அது அவர் கஷ்டம் என்ற ஒரு பற்றில்லாத உன்னத நிலைக்கு வந்து விடுவோம். நான் இப்பொழுது எந்த நிலையில் இருக்கிறேன் என்பதை நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்.

Calypso kings. ..Sunny days of Cricket. ..Author- Shankar Nagalingam

Attending OP & wards during the 3rd year of college was a very difficult one. As I had mentioned in the previous blog, reasons were many. Ward bunking was due to terror in presenting the case. Myself & Socrates used to threaten our other unitmates that, we will bunk if you ask us to present case & so they won't bother us. Even then on many

days we will bunk wards due to boredom & return to hostel to play cricket. On one such day we came back to hostel at 9.30 am.While alighting from the bus itself we planned to have a good 1 on 1 cricket session with the rubber ball dipped in water for extra pace & skid. ..(Hostellers may remember the technique...the same that Sachin used prior to West indies tour..!) it was addictive.. !! .... We got 2 new rubber balls in the shop near the bus stop..We were eager to have a nice long uninterrupted batting & bowling session. .

In no time we changed to shorts. ..socs got the bat & i got the ball & a mug of water .Dipped the ball & went to the run up.
Most of u know that the run up was from the garden outside , near the kitchen in Chatram hostel on the backside.
.

The pitch was the centre square laid in granite smack in the centre, with the rooms surrounding it..anyone coming out of the rooms faced a chance of being hit by a flying bullet of a ball. ..!! The stump was the portion of a wooden plank serving as a partition Cum notice board at the front entrance ...It was large enough to prevent the ball from going behind the batsman when he misses it or the ball goes down the legside. .So it was bounded on all sides with rooms with only the front & back entrance & even the front entrance was blocked by the wooden plank, part of which served as the stumps. .There was no room for the ball to go out side except through the top. But even this was difficult as the tiled ceilings of the room converged on to the central square & u have to hit the ball at an acute top  angle to go outside of this area. ..which happened occasionally but was not common.
So the feeling will be like a closed net session where u need not run behind the missed or hit balls. Frequency of facing the ball or bowling was more & it gives good continuity & satisfaction. And the wet ball comes zipping at you with pace (real fast & skiddy)  & neat bounce ...unlike the regular unwet awkwardly slow  bouncing rubber ball. It creates a match like experience & gives you a 'high' , even if you bat or bowl a few overs. Believe me & I think everyone who played it will agree with me...Socs..Anand. .Danny..Buddhan. .Guns. ..Kathir. .Nathas. .Suresh. .to name the regulars.
Coming back to the live play..Socs handled the first two balls well. ..the third one was hit out of the building at an acute upward angle through the narrow opening at the top..I ran to the garden hoping it will land somewhere there. But it went sailing towards other buildings on the side & disappeared from sight. There was no way to go to that side because those buildings back walls acted as our compound walls & there was no way to scale over  them. Dissappointed ..but yet there was hope, as there was another ball ...

Now a short intro about Socrates, the batsman. Sure.. You would know about Socrates,  the classmate & cardiologist & about Socrates the Philosopher. But Socrates the batsman, is unlike any of them. .!
He is flamboyant,  plays extravagant strokes,  doesn't believe in hanging around scratching for runs like me.
A little bit of a Srikanth & Sehwag mixed in him ready to explode from the word go.And he is a opener  like them , who  doesn't have the word defence, in his dictionary. I once remember him in an inter college semi final  match held in Tanjore, opening against Kilpauck MC , while chasing some 135 runs of 20 overs, hitting the very first ball of the match long & skywards towards midwicket & getting caught . Unforgettable. ..

 Now after the expert opinion,  coming to the live coverage. .....

Another 2 balls with the second new ball went without any issue. .but since socs was not out, he can bat till I get his wicket irrespective of the number of balls. .6th ball overall & 3rd with the second new ball ...Whaackkk was the sound & the ball took the same trajectory as the previous one & disappeared out of sight into the buildings...
Ummmmm. ..aluthiruven. ..was the kind of reaction I had. ..
Bunked the wards with so much of expectations. ..& there goes our plans of playing till lunch. ....
At least Socs faced 6 balls. ..Oru gaaja kooda kidaikama pora kashtam, ball pottu eamanthavanuku mattum thaan theriyum....awwwww. ...

Money was on shortage , could'nt afford even another 10 rupees & another ball & hence we settled down with Sadness . . We didn't know what to do, can't again go back to ward ( namakku than mun vaitha kaalai pin vaithadha sarithram illayae ..! ) & whiled away our time till every one came for lunch. ..

Reliving those moments make me feel guilty as to how much time & energy we wasted during our prime. ..but it also fills me with abundant joy of a college life enjoyed to the hilt. 

         Our class  cricket team

    L-R standing - Murali, Nathas, Kanagu, Ramesh  (Capt), Karthi, Shankar. 

   L-R Sitting - Mohan, Gunalan, Socs, Anand, Rajkumar. 

 

This photo was taken after we beat our seniors in the first ever college cricket match. I think we were chasing 120 to win in 20 overs. Socs & Nathas opened & Socs got out early.   I went one down and  we made a nice partnership when Nathas was run out. Karthi came next & got out early. We were in a small crisis...3 down for 30 something...and all  the 3 batsmen out were good attacking type ,while myself on the other hand was a defensive one. Ramesh our captain came next.He was a phenomenal player & played club cricket at A division level. He asked me to stay put & not take any risks and keep one end & wicket intact. He toyed with the bowling & in no time hit a brilliant 50 with some delectable hit to the boundaries,  while I  happily played second fiddle taking singles & giving him strike & became adventurous enough towards the end to score a few boundaries and made some 30 odd runs. It was an unforgettable match & a memorable win. !

Shankar :   Aama Oru doubt....Suresh...Suresh nu oru paiyan iruppanae namma class rep. .avan enga teamla illa. ..? Photo la kaanum. ?

Kathir : Avan girls volleyball team ku ball eduthu kuduka poi moonu mani neram aaguthu..Mulinga boss. ..!!

Ps..The above mentioned joke is true ...really true & nothing but truth and  there is nothing fictional about it .. except that it was added by kathir. Suresh ennaya mannichuru !! enakkum ithukkum sambandham illa. ..!!

                                     

Posted 5 days ago by Shankar Nagalingam

nasty nostalgia : Author- Kathiravan Thangavel

sweet remembrances. ..

buddha ...just read your blog..my mind was searching who could  be that girl. .
.how  could you have shelved those wonderful moments within your self without sharing. .who was she? Was it that girl? no ...not possible. ..before coming to the fag end of the story , innumerable thoughts inundated my mind...but buddha. ..kalla varitheya buddha...its like a failed atom bomb...

I would like to share some of the wonderful moments of my college ragging period. ..but it's again with a group of girls. ..wonderful beautiful and exhilarating all go in tandem when you are in the midst of girls. ..but it's not a concocted story as buddhan ...a real story to be unfurled. ..

A group of five senior girls who always go hand in hand would call on me during the dissection break...every flower has its unique distinct fragrance and so the five gangsters. they liked to tease me ..it is a  different kind of feeling being ragged by a group of cute girls.(all girls  looked  petty fine in my eyes in that age)after that horrendous ragging in the hostel, the feminine soft part of ragging in the college does suit my mentality... I too liked their presence. ..when there were so many male students around you, and you were the only one who was called  for, it itself gave me a sense of wellbeing,happiness and mental satisfaction in being recognised as a male...
some of my friends would ridicule me when I go and stand before them...why are you  going? try to be rigid and don't respond to their queries and so on...but I continued to be with them and it was a pleasant feeling throughout that period...
A senior boy was in love with one of the five girls..he would come and ask me...what did she ask? what were you talking and so on...she was the quiet and least talkative of the five girls..thank god.... that pretty girl escaped from the clutches of that crook....those early college life period is the most vulnerable  period  in one's life...a small spark here and that would grow into a  fire that could not be doused by any amount of water you pour..although I came from a coeducated school, I never talked to a girl...it was like a taboo talking to girls in school days then..so there was fire inside my belly to make up for the hitherto missed events...I tried to capitalise on whatever is for me...but there was no one to spark that fire inside me and I escaped. ...

During school days itself I hooked on to a girl...she was in pure science and I wa in maths group...she was residing not too far from my residence. .so whenever I happened to go out for some chores, I made it as a routine to cross her house  until one day when I saw her coming out of her home with her dad who was in police uniform...that was the last day I took to that road...thereafter it was the second acquaintance with  our college senior girls for me and I didn't want to lose it...but all good things have to come to an end one day and It did come so early for me....when the next batch came and we became seniors and they kept distance from me with the occasional smile. ..

therafter it was nothing but prolonged dry spells  with occasional oasis seen then and there ...

Ragging: When My Heart Skipped Few Beats! : Author - Buddhan Rajarathinam

Short Story

Since many of our friends felt sad and traumatized by the true, sad ragging event I have described in my short story, I have decided to share one of my sweet memories of that period. Yes, what you are envisaging is correct, sweet memories can’t be without a girl. I am sure guys, the incident would make you feel jealous of me.

This happened when I was in GMKMC- year 1991. I was hardly a week old in that college. Had been undergoing many depressing ragging events at the Hostel. As it happens in a typical masala movie, those sad scenes followed by this romantic incident. Even after 23 years, while writing this, I could feel  butterflies in my stomach.

Fortunately, in the college campus – Ponni supermarket campus- seniors had to maintain certain decorum, ragging cannot go beyond boundaries.

The incident took place on a monsoon day. Weather was fantastic. Just stopped raining. Everything looked so fresh and clean. Gentle breeze was blowing across, soothing everyone’s mind. Perfect backdrop for a romantic event!

There were two groups of seniors standing in front of the lecture hall – boys and girls, few meters away from each other, enjoying the fun of ragging!

I was shuttling happily between those two groups.

When I was standing with the boys group, one senior asked me, “Tell me the girl who you like the most in that group”. He showed me the group of senior girls. It was more like a challenge, like testing my boldness.  Initially I hesitated.

Actually I had been secretly admiring a beautiful girl in that group since I joined. Appreciating beauty does not know boundaries of juniors and seniors, right? But I had doubt whether that was a real question or just he was making fun of me.

Then he declared, “Otherwise you need to run fifty times around this campus”.

Being in the college campus gave me some confidence. He cannot slap me like in hostel.

I told him, “the madam in red saree”.

Laughingly he teased me, “you have chosen my girl – you deserve some punishment”.

He gave me a red rose (he was hiding that in his pant pocket)  and told me to go and tell her that she was beautiful and I loved her. I felt shocked. Oh my god, what to do now. Running 50 times around that building flashed in my mind. Heart beat raced. Something inside told me – “Macchi, golden opportunity don’t miss it”.

I decided to give it a try. Prayed my favorite God(s). Took the red rose and marched towards her.

Five, six girls were standing there. They were chitchatting and laughing .Looked to be in good mood.

Even that breezy weather could not stop me from sweating. My hands were wet. Felt jittery.

I went straight to her. My hands and feet were trembling.

I saw her in her eyes and said, “Madam good morning. I am B…... your junior, joined few days back. You look wonderful and I love you.” I was stuttering and somehow finished the sentence. And I gave her the red rose with a nervy smile.

Suddenly there was a pin drop silence.   Everyone stopped chatting and laughing - glued to the event unfolding in front of them. I could see her emotions clearly. Her face became red. Anger? Shyness? Or embarrassment. Probably mix of all. But she managed it well. She was a bold girl. Quickly understood the situation.

She asked me, “Who told you to do this?”

I explained her. She took the rose from me with a smile.

She spoke in a loud voice in front of everyone, “Go and tell him, I like your boldness and I love you B.....!”

All the girls surrounding us made a whooping sound with laugh, relishing the moment.

My heart skipped a few beats. Started again without defibrillation but still beating irregularly. Took some time to understand exactly what had happened. By that time Ilayaraja started his symphony and Bharathiraja’s angels surrounded us with “lalla la”!

The senior boy was hearing everything what she told me. He looked pale and left the campus instantly.

He stopped talking to me following that incident. Of course he never ragged me again.

Later on whenever I saw her we used to remember that incident and that would bring a wonderful shy smile on her face. That was enough for me even though we never spoke to each other again.

                                                              ***************************

Disclaimer:

I wish those moments were true. Unfortunately only 0% is true, 100% imagination!

http://buddhanrajarathinam.blogspot.in/